Polski Związek Alpinizmu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Polski Związek Alpinizmu
Państwo

 Polska

Siedziba

Warszawa

Data założenia

1974

Rodzaj stowarzyszenia

federacja

prezes

Piotr Pustelnik

Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, w centrum znajduje się punkt z opisem „Polski Związek Alpinizmu”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Polski Związek Alpinizmu”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Polski Związek Alpinizmu”
Ziemia52°13′18″N 21°01′10″E/52,221664 21,019404
Strona internetowa
Betlejemka

Polski Związek Alpinizmu (PZA) – organizacja skupiająca kluby górskie, wspinaczkowe i jaskiniowe w Polsce. Ma ona strukturę federacji (jej członkami są tylko kluby).

Działalność[edytuj | edytuj kod]

PZA zrzesza 70 podmiotów, w tym 47 klubów powierzchniowych oraz 23 kluby i sekcje jaskiniowe o łącznej liczbie ok. 5300 osób. PZA jest członkiem międzynarodowych organizacji alpinistycznych (np. UIAA) oraz speleologicznych (UIS), a także reprezentantem alpinizmu polskiego w stosunkach z zagranicznymi i międzynarodowymi organizacjami alpinistycznymi. 17 grudnia 2014 r. PZA został przyjęty w poczet członków zwyczajnych Polskiego Komitetu Olimpijskiego[1].

PZA zarządza także Centralnym Ośrodkiem Szkolenia PZA „Betlejemka”, położonym na Hali Gąsienicowej w Tatrach na wysokości 1510 m n.p.m. i letnią bazą namiotową na Szałasiskach (Morskie Oko) oraz Polanie Rogoźniczańskiej (poniżej wylotu dolin Kościeliskiej i Chochołowskiej). Baza Rąbaniska została zlikwidowana.

W ściśle prawnym sensie PZA to związek sportowy działający w dziedzinie najszerzej rozumianego alpinizmu. Do jego zadań należą m.in. działalność szkoleniowa, edukacyjna i popularyzatorska, koordynacja wypraw, organizacja współzawodnictwa na terenie Polski i reprezentacja Polski w ramach współzawodnictwa międzynarodowego. PZA odpowiada również za nadawanie uprawnień wspinaczkowych i własnych uprawnień szkoleniowych.

PZA ukonstytuował się w roku 1974 z Klubu Wysokogórskiego (którego poszczególne koła regionalne stały się samodzielnymi klubami zrzeszonymi w PZA) oraz kilku mniejszych klubów, w tym PKG oraz nowo powstających akademickich klubów wspinaczkowych. W sensie tradycji jest spadkobiercą zwłaszcza Klubu Wysokogórskiego (który m.in. już wcześniej reprezentował Polskę w UIAA).

PZA wydaje magazyn informacyjny „Taternik” (ukazujący się od 1907 r. – obecnie kwartalnik)[2] oraz pomniejsze biuletyny.

Władze PZA[edytuj | edytuj kod]

Prezesami PZA byli (wybierani na 3-letnie kadencje przez Walne Zjazdy Delegatów):

Wiceprezesem związku był m.in. Piotr Morawski.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Janusz Konieczniak: Raptularz przewodnicki, w : "Tatry" nr 1 (51), zima 2015, s. 11
  2. Polski Związek Alpinizmu, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2022-04-12].
  3. Władze Polskiego Związku Alpinizmu (pol.). pza.org.pl, 2022-01-09. [dostęp 2022-04-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]