Polski koń zimnokrwisty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polski koń zimnokrwisty

Polski koń zimnokrwisty – mały lub średniej miary koń zimnokrwisty w typie pospiesznoroboczym, hodowany w Polsce. Polskie konie zimnokrwiste są zbliżone genetycznie do konia ardeńskiego. Jako że coraz rzadziej używa się ich do pracy, wzrosło znaczenie tych koni jako eksportowych zwierząt rzeźnych[1].

Hodowla[edytuj]

Obecnie istniejąca rasa wyhodowana została w XIX wieku na bazie rodzimych małych koni roboczych, uszlachetnianych importowanymi końmi zimnokrwistymi, głównie z Belgii, Francji i Niemiec[1]. Nazwa „koń zimnokrwisty” pojawiła się w polskiej literaturze fachowej w roku 1964 wraz z wydaniem drukiem pierwszej księgi stadnej pod tytułem Księga Stadna Koni Zimnokrwistych i Pogrubionych. Wdrażane są programy ochronne mające na celu zachowanie tej rasy[2].

Odmiany lokalne[edytuj]

Wyróżnia się, między innymi, następujące odmiany rasy polski koń zimnokrwisty:

  • konie sokólskie – silne, o dobrych chodach, najczęściej w maści kasztanowatej z jasną grzywą i ogonem[1],
  • konie lidzbarsko-warmińskie – konie o dużej masie ciała i domieszce krwi döli i koni północnoszwedzkich[1],
  • konie łowicko-sochaczewskie – wyhodowane pod wpływem ogierów belgijskich i ardeńskich, najczęściej o maści kasztanowatej[1]
  • konie sztumskie – najcięższy regionalny typ konia zimnokrwistego w Polsce, pracujący głównie w stępie[3].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e zob. Martin Haller: Rasy Koni. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1997. ISBN 83-7073-121-X.
  2. Lubelski Związek Hodowców Koni: Program hodowli koni rasy polski koń zimnokrwisty. [dostęp 2011-06-26].
  3. E. Cześnik, M. Jaszczyńska, E. Jastrzębska, W. Niewiński: Program hodowlany ochrony zasobów genetycznych koni rasy polski koń zimnokrwisty – typ sztumski. [dostęp 2011-06-26].

Linki zewnętrzne[edytuj]