Portyk Oktawii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Portyk Oktawii
Ilustracja
Zachowane wejście do portyku (lipiec 2008)
Państwo  Włochy
Miejscowość Rzym
Typ budynku portyk
Rozpoczęcie budowy 146 p.n.e.
Ważniejsze przebudowy 3323 p.n.e.
Położenie na mapie Rzymu
Mapa lokalizacyjna Rzymu
Portyk Oktawii
Portyk Oktawii
Położenie na mapie Lacjum
Mapa lokalizacyjna Lacjum
Portyk Oktawii
Portyk Oktawii
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Portyk Oktawii
Portyk Oktawii
Ziemia41°53′33″N 12°28′43″E/41,892500 12,478611

Portyk Oktawii – starożytny portyk stojący w południowej części Pola Marsowego w Rzymie, w pobliżu teatru Marcellusa i terenu byłego getta żydowskiego.

Pierwszy portyk w tym miejscu został wzniesiony w 146 p.n.e. przez Kwintusa Cecyliusza Metellusa Macedońskiego dla upamiętnienia zwycięstwa nad Andriskosem[1]. Między 33 a 23 p.n.e. został całkowicie przebudowany na polecenie Oktawiana Augusta i nazwany na cześć jego siostry Oktawii[1]. Dwukrotnie, w 80 i 203 roku, odbudowywano go po zniszczeniach w wyniku pożaru[2]. Do czasów obecnych zachowała się tylko brama portyku, którą włączono jako krużganek do wzniesionego w VIII wieku kościoła Sant’Angelo in Pescheria[2], i gdzie od średniowiecza do początku XX wieku mieścił się targ rybny dzielnicy żydowskiej. W 1928 roku przeprowadzono prace renowacyjne, w ramach których starożytne ruiny wydzielono z bryły kościoła i wyeksponowano[2].

Oryginalny portyk był olbrzymich rozmiarów prostokątną budowlą o wymiarach 119×132 m[2]. W jej obrębie zamknięto dwie stojące wcześniej w tym miejscu świątynie poświęcone Jowiszowi Statorowi i Juno Reginie[1]. Wewnątrz portyku mieściły się biblioteka i kuria[2]; zgromadzono w nim także liczne dzieła sztuki – m.in. zagrabione przez Metellusa z podbitej Grecji 34 brązowe rzeźby konne dłuta Lizypa, przedstawiające Aleksandra Macedońskiego i jego dowódców poległych w bitwie nad Granikiem[1]. Na zachowanej do dziś bramie portyku wciąż widoczna jest inskrypcja upamiętniająca jego odbudowę dokonaną przez Septymiusza Sewera w 203 roku[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Filippo Coarelli: Rome and Environs: An Archaeological Guide. Berkeley: University of California Press, 2014, s. 271–272. ISBN 978-0-520-28209-4.
  2. a b c d e Encyclopedia of the History of Classical Archaeology. edited by Nancy Thomson de Grummond. London: Routledge, 1996, s. 919. ISBN 1-884964-80-X.