Andriskos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Andriskos – dowódca powstania antyrzymskiego w Macedonii w latach 149-148 p.n.e., który podawał się za Filipa, syna króla Macedonii - Perseusza.

Andriskos był podobny do Filipa, syna króla Macedonii Perseusza. Pochodził z nizin społecznych. Twierdził, że był synem króla Macedonii Perseusza i jego nałożnicy. Został oddany na wychowanie pewnemu Kreteńczykowi. Do dwunastego roku życia mieszkał w Adramyttonie w Myzji. W chwili śmierci jego opiekun przekazał swojej żonie pismo króla Perseusza i polecił je ujawnić gdy podopieczny stanie się pełnoletni. Po osiągnięciu dojrzałości Andriskos miał dowiedzieć się o swoim pochodzeniu. Wyjechał do króla Syrii Demetriusza, który jednak odesłał go do Rzymu. Andriskos zdołał zbiec i bezskutecznie próbował w 150 p.n.e. opanować Tesalię [1]. W 149 p.n.e. wywołał powstanie w Macedonii. Zdobył poparcie w Tracji i wśród warstw niższych w Macedonii[2]. Udało mu się pokonać legion rzymski dowodzony przez pretora Juwencjusza. Został pokonany w 148 p.n.e. przez pretora Kwintusa Cecyliusza Metellusa. Andriskos uciekł do władcy Tracji, który wydał go Rzymianom. Kwintus Cecyliusz Metellus odbył w Rzymie triumf[3]. Po stłumieniu powstania Andriskosa Macedonia stała się rzymską prowincją[2].

Przypisy

  1. Tytus Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, księgi XLVIII, XLIX, L; Lucjusz Anneusz Florus, Zarys dziejów rzymskich, księga II, 30.
  2. 2,0 2,1 Benedetto Bravo, Ewa Wipszycka, Historia starożytnych Greków, T. 3, Okres hellenistyczny, Warszawa 1992, s. 121.
  3. Tytus Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, księga LII; Lucjusz Anneusz Florus, Zarys dziejów rzymskich, księga II, 30.


Poprzednik
Perseusz Antygonida
Vergiasun.svg Król Macedonii i Epiru
149 p.n.e.-148 p.n.e.
Vergiasun.svg Następca
podbicie przez Rzym
Gajusz Juliusz Cezar