Potencjał opóźniony

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Potencjał opóźniony – skalarny lub wektorowy potencjał elektromagnetyczny dla zależnego od czasu rozkładu ładunków i prądów.

Wzory umieszczone poniżej opisują potencjały opóźnione dla dowolnego rozkładu w przestrzeni. Spełniają one niejednorodne równanie falowe dla oraz w cechowaniu Lorentza.

Gdzie jest potencjałem elektrycznym, wektorowym potencjałem magnetycznym, wektor oznacza położenie punktu obserwacji, oznacza czas, to czas opóźniony, oznacza prędkość światła w próżni, to gęstość ładunku elektrycznego, a jest gęstością prądu.

Niektóre teorie emisyjne opierały się na modyfikacji potencjałów opóźnionych – we wzorze na tr wprowadzając zmienność prędkości światła. Tej strategii mógł próbować młody Albert Einstein, a także niezależnie Walther Ritz. Obydwaj poszukiwali sposobu na pogodzenie elektrodynamiki z zasadą względności. Jednak sama modyfikacja potencjałów opóźnionych nie spełniała symetrii Galileusza[potrzebny przypis].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David J Griffiths: Podstawy elektrodynamiki. Warszawa: Wydaw. Naukowe PWN, 2005. ISBN 83-01-14375-4.