Prehnit

Prehnit
	Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	zasadowy glinokrzemian wapnia i glinu (Ca2Al[(OH)2AlSi3O10])
Twardość w skali Mohsa	6–6,5
Przełam	nierówny/nieregularny
Łupliwość	doskonała
Pokrój kryształu	tabliczkowy, słupkowy, igiełkowy
Przezroczystość	przeświecający
Układ krystalograficzny	rombowy
Klasa krystalograficzna	piramidalna
Właściwości mechaniczne	kruchy
Gęstość	2,8–2,95 g/cm³
	Właściwości optyczne
Barwa	biała, szara, zielonawa, żółtawa
Rysa	biała
Połysk	szklisty, perłowy
Współczynnik załamania	1,611–1,665 (dwuosiowy)
Inne	dwójłomność: 0,021–0,033 pleochroizm: słaby
	Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	9.DP.20
	Multimedia w Wikimedia Commons

Ten artykuł od 2014-01 zawiera treści, przy których brakuje odnośników do źródeł.

Należy dodać przypisy do treści niemających odnośników do źródeł. Dodanie listy źródeł bibliograficznych jest problematyczne, ponieważ nie wiadomo, które treści one uźródławiają.
Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.

Prehnit – minerał z grupy krzemianów. Nazwa pochodzi od nazwiska holenderskiego pułkownika Hendrika van Prehna(inne języki) (1733–1785), który odkrył go na Przylądku Dobrej Nadziei w 1774 r.^[1]

Pospolity minerał rodingitów powstający w ostatnim stadium rodingityzacji na skutek niskotemperaturowych procesów hydrotermalnych, należy do gromady glinokrzemianów wstęgowych.

Charakterystyka

Właściwości

Tworzy kryształy tabliczkowe, rzadziej słupkowe i igiełkowe. Występuje też w formie skupień zbitych, ziarnistych, naciekowych, groniastych i kulistych. Dobrze wykształcone kryształy są spotykane w druzach i szczelinach skalnych. Jest kruchy. Skupienia włókniste wykazują połysk jedwabisty. Niekiedy wykazuje efekt kociego oka.

Występowanie

Stanowi produkt hydrotermalnych przeobrażeń skał magmowych (głównie bazaltów i gabr). Towarzyszą mu zwykle kalcyt, epidot, kwarc, babingtonit, laumontyt, datolit, apofyllit oraz miedź rodzima^[1].

Miejsca występowania:

Na świecie: USA – New Yersey, Massachusetts, Michigan, Wirginia, Kanada – Quebec, Australia – k. Sydney, Namibia – Doros, RPA – Cradoc w Namaqua, Rosja – Ural, Zabajkale, Indie, Pakistan, Chiny.

W Europie: Wielka Brytania, Francja, Niemcy, Czechy, Włochy.

W Polsce: Występuje wśród produktów przeobrażenia hydrotermalnego skał magmowych (pegmatytów), a także jako składnik żył tnących amfibolity, łupki amfibolowe, – okolice Świdnicy, Dzierżoniowa, Ząbkowic Śląskich, eklogity Gór Śnieżnickich i Gór Sowich oraz szczelin w obrębie skał metamorficznych Dolnego Śląska. Występuje również w cieszynitach i granitach tatrzańskich.

Skała prehnitowa znana jest z Jordanowa Śląskiego k. Sobótki.

Zastosowanie

Ma znaczenie naukowe (określanie warunków i charakteru przemian metamorficznych) oraz kolekcjonerskie. Wykorzystywany czasami w jubilerstwie (szlif fasetkowy, szlif kaboszonowy). Zazwyczaj wyrabia się z niego paciorki do naszyjnków, drobną galanterie ozdobną oraz niewielkie rzeźby.

Przypisy

↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ ^j ^k ^l ^m ⁿ ^o ^p Prehnit, [w:] Mindat.org [online], Hudson Institute of Mineralogy [dostęp 2025-11-17] (ang.).

Bibliografia

W. Heflik, L. Natkaniec-Nowak: Minerały Polski. Antykwa, 1998.
J. Żaba: Ilustrowany słownik skał i minerałów. Videograf II, 2003.

[mindat-1] ↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ ^j ^k ^l ^m ⁿ ^o ^p Prehnit, [w:] Mindat.org [online], Hudson Institute of Mineralogy [dostęp 2025-11-17] (ang.).

[1]