Private equity

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Private equity – szczególny rodzaj inwestycji kapitałowych stanowiących zewnętrzne źródło finansowania spółek niedopuszczonych do obrotu publicznego. Środki przekazywane spółkom mogą przyjmować charakter zarówno finansowania własnego, jak i hybrydowego, tj. połączenia finansowania własnego i dłużnego. Poza wkładem finansowym, w ramach private equity spółka może otrzymać od inwestora wsparcie w zakresie zarządzania o różnorodnym charakterze np. doradztwo prawne, podatkowe, organizacyjne.

Inwestor private equity, którym jest najczęściej fundusz zarządzający majątkiem osób trzecich, nie koncentruje się na maksymalizacji bieżących zysków spółki i szybkim odzyskaniu zainwestowanego kapitału, ale jest zainteresowany długookresowym wzrostem jej wartości w celu realizacji zamierzonego zysku w momencie odsprzedaży udziałów w przyszłości. Przeciętna inwestycja typu private equity trwa około 5–7 lat. W przypadku private equity inwestor ponosi podwyższone ryzyko w zamian za względnie wyższy, ewentualny zwrot z zainwestowanego kapitału.

Private equity jest szczególnie popularne w przypadku finansowania przedsięwzięć obarczonych podwyższonym ryzykiem, np. finansowania działalności nowo powstałych spółek rozwijających innowacyjny produkt lub technologię. Dużą korzyścią przy wykorzystaniu private equity dla niedoświadczonej organizacji jest doradztwo otrzymywane od inwestora.

W szerokiej interpretacji private equity obejmuje także venture capital.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]