Przejrzystka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przejrzystka
Ciona intestinalis[1]
(Linnaeus, 1767)
Ilustracja
Kępka przejrzystek
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp osłonice
Gromada żachwy
Rząd Phlebobranchia
Rodzina Cionidae
Rodzaj Ciona
Gatunek przejrzystka
Synonimy
  • Ascidia canina Mueller, 1776
  • Ascidia corrugata Mueller, 1776
  • Ascidia diaphanea Quoy & Gaimard, 1834
  • Ascidia intestinalis Linnaeus, 1767
  • Ascidia membranosa Renier, 1807
  • Ascidia ocellata Agassiz, 1850
  • Ascidia pulchella Alder, 1863
  • Ascidia tenella Stimpson, 1852
  • Ascidia virens Fabricius, 1779
  • Ascidia virescens Pennant, 1812
  • Ascidia viridiscens Brugiere, 1792
  • Ciona canina Mueller, 1776
  • Ciona diaphanea Quoy & Gaimard, 1834
  • Ciona ocellata Agassiz, 1850
  • Ciona pulchella Alder, 1863
  • Ciona robusta Hoshino & Tokioka, 1967
  • Ciona sociabilis Gunnerus, 1765
  • Ciona tenella Stimpson, 1852
  • Phallusia intestinalis Linnaeus, 1767
  • Tethyum sociabile Gunnerus, 1765[2]

Przejrzystka (Ciona intestinalis) – gatunek średnich rozmiarów kosmopolitycznej żachwy. Ciało cylindryczne, półprzezroczyste (stąd nazwa), nieco żółtawe, z widocznymi przez osłonę czerwonawymi narządami wewnętrznymi, w tym podłużnymi pasmami mięśni. Syfony dość krótkie. Wysokość 5–15 cm[3].

Żachwa ta zamieszkuje samotnie lub w niewielkich, zwartych skupiskach płytkie, twarde dno, jak również elementy konstrukcji stworzonych przez człowieka – pale, boje czy kadłuby statków (zdarza się, że w liczbie powodującej znaczne zmniejszenie się ich prędkości[4]). To ostatnie upodobanie sprawiło, że przejrzystka – pierwotnie gatunek arktyczno-borealny – została zawleczona do prawie wszystkich portów świata, stając się zwierzęciem synantropijnym[3]. Występuje również w zachodnich krańcach Bałtyku[5], będąc jednym z 2 znanych – obok dendrodoi – gatunków żachw, zamieszkujących to morze[6]. Nadaje się do chowu w akwarium, jest też jadalna[3]. Do tego samego rodzaju należy kilkanaście dalszych gatunków[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ciona intestinalis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Ciona intestinalis (ang.). World Register of Marine Species.
  3. a b c Mały słownik zoologiczny. Bezkręgowce. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976, s. 260–261.
  4. Жизнь животных. T. II. Moskwa: "Просвещение", 1988, s. 282. ISBN 5-09-000445-5. (ros.)
  5. Czesław Jura: Bezkręgowce. Zarys morfologii, systematyki, filogenezy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s. 551. ISBN 83-01-04489-6.
  6. Ludwik Żmudziński: Świat zwierzęcy Bałtyku. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1990, s. 63. ISBN 83-02-02374-4.