Przewód pęcherzykowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Przewód pęcherzykowy (łac. ductus cysticus) – przewód doprowadzający i odprowadzający żółć z pęcherzyka żółciowego. U człowieka ma on długość ok. 4 cm[1]. Przewód pęcherzykowy stanowi element zewnątrzwątrobowych dróg żółciowych. Ściana przewodu pęcherzyka żółciowego jest pofałdowana. Błona śluzowa przewodu tworzy fałd spiralny (łac. plica spiralis), składający się z wielu wpukleń obejmujących od 1/3 do 2/3 obwodu. W normalnych warunkach, przewód jest drożny w obie strony. Na skutek skurczu mięśniówki przewodu przepływ żółci może zostać zahamowany.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Peter H. Abrahams: Atlas anatomii : ciało człowieka : budowa i funkcjonowanie. Warszawa: Świat Książki, 2004, s. 165. ISBN 83-7311-775-X.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.