Przywry wnętrzniaki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przywry wnętrzniaki
Digenea
Dorosły osobnik przywry Fascioloides magna
Dorosły osobnik przywry Fascioloides magna
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ płazińce
Gromada przywry
Podgromada przywry wnętrzniaki

Przywry wnętrzniaki, Przywry digenetyczne (Digenea) – podgromada płazińców obejmująca bezwarunkowe pasożyty wewnętrzne kręgowców o ciele nieczłonowanym i listkowanym.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Ich wielkość waha się w granicach kilku milimetrów do kilku centymetrów a nawet decymetrów[potrzebne źródło]. Mają z reguły dwie przyssawki stanowiące aparat czepny - okołogębową i brzuszną. Tylko u nielicznych przywr występuje jedna przyssawka [1] . Jelito zazwyczaj rozgałęzia się na dwa główne ramiona. Przywry pokryte są komórkami nabłonka nie posiadającymi rzęsek i zlewającymi się w jednolitą warstwę, czyli syncytium. Układ pokarmowy jest podobny do układu wirków choć bez wysuwanej gardzieli.

Gatunki[edytuj | edytuj kod]

Niektóre gatunki przywr:

Cykl rozwojowy[edytuj | edytuj kod]

Charakteryzuje je złożony cykl rozwojowy z co najmniej dwoma żywicielami, przy czym jednym z nich jest zazwyczaj mięczak. Występują kolejno stadia miracidium, sporocysty, redii, cerkarii i metacerkarii.

Porównanie jaj pasożytniczych przywr człowieka (wg CDC).

Przypisy

  1. Furmaga, S., Choroby pasożytnicze zwierząt domowych, s. 72

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Parazytologia i akroentomologia medyczna. Antoni Deryło (red.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 161-200. ISBN 83-01-13804-1.
  2. Furmaga, S., Choroby pasożytnicze zwierząt domowych, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa, 1983, ISBN 83-09-00671-3
  3. Patyk, S., Choroby inwazyjne zwierząt domowych, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa, 1978
  4. Villee Claude A, Solomon Eldra Pearl, Berg Linda R: Biologia. Multico, 2000. ISBN 83-7073-090-6.