Przywry wnętrzniaki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przywry wnętrzniaki
Digenea
Dorosły osobnik przywry Fascioloides magna
Dorosły osobnik przywry Fascioloides magna
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ płazińce
Gromada przywry
Podgromada przywry wnętrzniaki
Systematyka Systematyka w Wikispecies

Przywry wnętrzniaki, Przywry digenetyczne (Digenea) – podgromada płazińców obejmująca bezwarunkowe pasożyty wewnętrzne kręgowców o ciele nieczłonowanym i listkowanym.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Ich wielkość waha się w granicach kilku milimetrów do kilku centymetrów a nawet decymetrów[potrzebne źródło]. Mają z reguły dwie przyssawki stanowiące aparat czepny - okołogębową i brzuszną. Tylko u nielicznych przywr występuje jedna przyssawka [1] . Jelito zazwyczaj rozgałęzia się na dwa główne ramiona. Przywry pokryte są komórkami nabłonka nie posiadającymi rzęsek i zlewającymi się w jednolitą warstwę, czyli syncytium. Układ pokarmowy jest podobny do układu wirków choć bez wysuwanej gardzieli.

Gatunki[edytuj | edytuj kod]

Niektóre gatunki przywr:

Cykl rozwojowy[edytuj | edytuj kod]

Charakteryzuje je złożony cykl rozwojowy z co najmniej dwoma żywicielami, przy czym jednym z nich jest zazwyczaj mięczak. Występują kolejno stadia miracidium, sporocysty, redii, cerkarii i metacerkarii.

Porównanie jaj pasożytniczych przywr człowieka (wg CDC).

Przypisy

  1. Furmaga, S., Choroby pasożytnicze zwierząt domowych, s. 72

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Parazytologia i akroentomologia medyczna. Antoni Deryło (red.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 161-200. ISBN 83-01-13804-1.
  2. Furmaga, S., Choroby pasożytnicze zwierząt domowych, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa, 1983, ISBN 83-09-00671-3
  3. Patyk, S., Choroby inwazyjne zwierząt domowych, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa, 1978
  4. Villee Claude A, Solomon Eldra Pearl, Berg Linda R: Biologia. Multico, 2000. ISBN 83-7073-090-6.