Ptasznik kobaltowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ptasznik kobaltowy
Cyriopagopus lividum
(Smith, 1996)
Cyriopagopus lividum
Cyriopagopus lividum
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Podtyp szczękoczułkowce
Gromada pajęczaki
Rząd pająki
Rodzina ptasznikowate
Rodzaj Cyriopagopus
Gatunek ptasznik kobaltowy
Synonimy
  • Haplopelma lividum Smith, 1996
  • Haplopelma (Melopoeus) lividum Smith, 1996

Ptasznik kobaltowy (Cyriopagopus lividum) - duży pająk z rodziny ptaszników o jaskrawo niebieskim kolorze.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ten opisany został przez A. M. Smitha w 1996 roku jako Haplopelma lividum[1]. Umieszczany był w podrodzaju Melopoeus[2]. W 2015 roku A. M. Smith i M. A. Jacobi opublikowali wyniki badań nad materiałem typowym rodzaju Haplopelma. Zgodnie z nimi nazwa ta jest młodszym synonimem rodzaju Cyriopagopus. W związku gatunek został przeniesiony pod nazwę Cyriopagopus lividum[3].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Młode pajączki są brązowe, nabierają niebieskiego odcienia w trakcie wzrostu. Odcień ten mają nawet niedojrzałe samce. Dobrze karmione szybko rosną. Dojrzałość płciową samice osiągają przy wielkości ciała około 5-6 cm. Niektóre samce dojrzewają już po roku, samice po około 2 latach. Samica ma niebieskawe odnóża, brązowy głowotułów i odwłok, a samiec jest brązowy; na odwłoku ma silnie zaznaczony ornament, który u samicy jest słabo widoczny. Niektóre dorosłe, starsze samice są dość ciemne i nie widać ich charakterystycznego, niebieskiego ubarwienia. W ostatnich latach odkryto kilka odmian barwnych tego gatunku, stąd rozbieżności w ubarwieniu.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Na wolności zamieszkuje lasy Mjanmy, Tajlandii[4] i Kambodży.

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Nie są wybrednymi smakoszami, chętnie jedzą różnego rodzaju owady. Dorosłym samicom można podać od czasu do czasu małą mysz. Ptasznik kobaltowy jest gatunkiem agresywnym i szybkim, atakuje bez wahania, a jego jad może być potencjalnie niebezpieczny dla zdrowia człowieka. Samego wbicia kłów można nie zauważyć. Po ukąszeniu mogą wystąpić bóle i zawroty głowy oraz osłabienia. Objawy te przechodzą po kilku godzinach. Jako plus można wymienić to, że nie wyczesuje włosków parzących z odwłoka. Jednak kiedy ma zapewnione dobre warunki staje się spokojnym pająkiem. Czasem zamiast zaatakować woli schować się do norki. Cyriopagopus lividum jest ptasznikiem podziemnym - swoje nory kopie pod powierzchnią ziemi. W terrarium czyni to zazwyczaj przy jego ściankach.

Przypisy

  1. A. M. Smith. A new species of Haplopelma (Araneae: Theraphosidae), with notes on two close relatives. „Mygalomorph”. 1, s. 21-32, 1996. 
  2. Stanley A. Schultz,Marguerite J. Schultz: The Tarantula Keeper's Guide. Barron's, 1998, s. 268.
  3. A. M. Smith, M. A. Jacobi. Revision of the genus Phormingochilus (Araneae, Theraphosidae, Ornithoctoninae) with the description of three new species from Sulawesi and Sarawak and notes on the placement of the genera Cyriopagopus, Lampropelma and Omothymus. „Journal of the British Tarantula Society”. 30 (3), s. 26-51, 2015. 
  4. Arin Ngamniyom, Manaporn Manaboon, Busaba Panyarachun, Udomsri Showpittapornchai,. Phylogenetic Relationships of Two Earth Tiger Tarantulas, Haplopelma lividum and H. longipes (Araneae, Theraphosidae), within the Infraorder Mygalomorph Using 28S Ribosomal DNA Sequences. „International Journal of Zoological Research”. 10, s. 15-19, 2014.