Rafael de Nogales Mendez

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rafael de Nogales Méndez

Rafael de Nogales Méndez (ur. 14 października 1879 w San Cristóbal, zm. 10 lipca 1936 w Panamie) – wenezuelski oficer[1], generał major Armii Imperium Osmańskiego, poszukiwacz przygód.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z bogatej rodziny. Kształcił się w Europie, gdzie nauczył się kilku języków obcych. Brał udział w wojnie amerykańsko-hiszpańskiej (1898) po stronie hiszpańskiej, w powstaniu przeciwko liberalnym rządom Wenezueli (1902) i był szpiegiem w wojnie rosyjsko-japońskiej (1905). Po wybuchu I wojny światowej usiłował bezskutecznie zaciągnąć się do sił zbrojnych różnych stron, ostatecznie otrzymał stopień majora w żandarmerii Imperium Osmańskiego.

Wspomnienia ze służby w armii osmańskiej i świadectwo ludobójstwa Ormian opisał po latach w książce Four Years Under the Crescent. Relacjonował w niej, że był świadkiem „nieusprawiedliwionych masakr chrześcijan”, które wzbudziły w nim niesmak. Opisywał też, że za rzeź odpowiadały władze osmańskie. Zrezygnował ze służby na Kaukazie i został przeniesiony na front palestyński[potrzebny przypis].

Odznaczony pruskim Krzyżem Żelaznym[2] I i II klasy oraz tureckimi Medalem Wojennym i Orderem Medżydów II klasy[3]. Po wojnie współpracował w Nikaragui z ruchem sandinistów. Na podstawie swych doświadczeń i przeżyć napisał kilka książek.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]