Ramlewo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ramlewo
wieś
Ilustracja
Fragment miejscowości
Państwo  Polska
Województwo  zachodniopomorskie
Powiat kołobrzeski
Gmina Gościno
Liczba ludności (2014) 258
Strefa numeracyjna 94
Tablice rejestracyjne ZKL
SIMC 0306348
Położenie na mapie gminy Gościno
Mapa konturowa gminy Gościno, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Ramlewo”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Ramlewo”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Ramlewo”
Położenie na mapie powiatu kołobrzeskiego
Mapa konturowa powiatu kołobrzeskiego, blisko centrum po prawej na dole znajduje się punkt z opisem „Ramlewo”
Ziemia53°58′45″N 15°43′01″E/53,979167 15,716944

Ramlewowieś w północno-zachodniej Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kołobrzeskim, w gminie Gościno.

Według danych z 30.06.2014 wieś miała 258 mieszkańców[1].

W skład Sołectwa Ramlewo wchodzą 2 miejscowości: Ramlewo i Sikorzyce[1]. Mieszkańcy sołectwa wybierają 1 z 15 radnych do Rady Gminy w Gościnie[2].

Miejscowość posiada własną jednostkę Ochotniczej Straży Pożarnej[3].

We wsi na wzniesieniu znajduje się neogotycki kościół z 1879 z czerwonej cegły z wieżyczką. Ponieważ dawniej w Ramlewie znajdowały się dwa folwarki, pozostały po nich dwa dwory. Jeden jest secesyjny z tarasem i wieżyczką otoczony parkiem, drugi piętrowy, bezstylowy[4]. Na gruntach obu folwarków po 1945 utworzono Państwowe Gospodarstwo Rolne Ramlewo[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Liczba stałych mieszkańców Gminy Gościnoi. Urząd Gminy Gościno, 2014-06-12. [dostęp 2015-12-13].
  2. Uchwała Nr XLVIII/303/10 Rady Gminy w Gościnie z dnia 29 kwietnia 2010 r. w sprawie podziału Gminy Gościno na okręgi wyborcze (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2010 r. Nr 41, poz. 845)
  3. OSP Ramlewo
  4. Czesław Piskorski, Pomorze Zachodnie, mały przewodnik, Warszawa: Wyd. Sport i Turystyka Warszawa, 1980, s. 227-228, ISBN 83-217-2292-X, OCLC 8032482.
  5. Dz.U. z 1961 r. nr 51, poz. 283