Receptory sprzężone z białkami G

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Schematyczna budowa GPCR. Widoczne siedem domen transbłonowych typu 7TM

Receptory sprzężone z białkami G, receptory GPCR (GPCR z ang. G Protein-Coupled Receptor) – receptory metabotropowe (receptory siedmiotransbłonowe, 7TM, transmembranowe), które pośredniczą w przekazie rozmaitych sygnałów do wnętrza komórki.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Receptory GPCR są zbudowane z pojedynczego polipeptydu (łańcucha aminokwasowego) o strukturze α-helikalnej. Cząsteczki receptora są silnie sfałdowane i zanurzone w błonie komórkowej. Łańcuch polipeptydowy przechodzi przez błonę lipidową komórki siedmiokrotnie, tworząc hydrofobową domenę transmembranową (7TM), stąd nazwa "siedmiohelikalne transmembranowe receptory komórkowe". Koniec karboksylowy (-COOH) polipeptydu znajduje się zawsze wewnątrz, a koniec aminowy (-NH2) zawsze na zewnątrz komórki.

Główną funkcją GPCR jest przyłączenie liganda oraz sprzężenie z białkiem G.

Budowa GPCR z zaznaczeniem najistotniejszych motywów białka

Rodzaje[edytuj | edytuj kod]

Do grupy receptorów GPCR należą receptory:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]