Przejdź do zawartości

Receptory opioidowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Receptory opioidowereceptory, z którymi wiążą się opioidy. Należą do dużej grupy receptorów związanych z białkiem G (są więc receptorami metabotropowymi)[1].

Rozróżnia się trzy typy receptorów opioidowych. Ich nazwy wywodzą się od prototypowych substancji wiążących się z receptorami:

Pierwotnie wyróżniano również:

jednak nie są one uważane obecnie za receptory opioidowe. Blisko spokrewniony z receptorami opioidowymi jest również receptor nocyceptynowy(inne języki), ORL-1 (z ang. opioid receptor-like 1)[4].

Ponadto w 2025 roku jako nowy receptor opioidowy zidentyfikowano wcześniej sierocy receptor GPR139(inne języki). Jest on aktywowany przez dynorfiny(inne języki) i pełni regulacyjną funkcję dla reszty receptorów opioidowych[5].

Występują z różną gęstością pre- i postsynaptycznie, zarówno w ośrodkowym, jak i obwodowym, układzie nerwowym. Ich naturalnymi ligandami są endogenne peptydy: endorfiny, enkefaliny i dynorfiny. Receptory opioidowe pełnią ważną funkcję w regulacji odczuwania bólu (analgezja) i adaptacji do zmian środowiska. Pobudzane są one, poza endogennymi opioidami, także przez morfinę, alkaloid występujący w soku maku lekarskiego (opium).

Syntetyczne substancje łączące się z receptorami opioidowymi podzielić można na pełne agonisty, częściowe agonisty, antagonisty oraz związki agonistyczno-antagonistyczne oraz substancje peryferyjnie selektywne. Do agonistów receptorów opioidowych należą petydyna, fentanyl i jego analogi, metadon. Do antagonistów receptorów opioidowych należą nalokson (nie dotyczy receptora σ), naltrekson. Do substancji agonistyczno-antagonistycznych należą buprenorfina, pentazocyna.

Pobudzenie receptora:

  • μ wywołuje analgezję (zniesienie bólu), euforię[6], depresję ośrodka oddechowego, hamowanie perystaltyki jelit.
  • κ wywołuje dysforię, zwężenie źrenicy i sedację, a w wypadku pobudzenia salwinoryną A także omamy.
  • δ wywołuje analgezję, dysforię i omamy.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Maria Waldhoer, Selena E. Bartlett, Jennifer L. Whistler, Opioid Receptors, „Annual Review of Biochemistry”, 73 (1), 2004, s. 953–990, DOI10.1146/annurev.biochem.73.011303.073940 [dostęp 2025-12-27] (ang.).
  2. W.R. Martin, C.G. Eades, J.A. Thompson, R.E. Huppler, P.E. Gilbert, The effects of morphine- and nalorphine- like drugs in the nondependent and morphine-dependent chronic spinal dog, „The Journal of Pharmacology and Experimental Therapeutics”, 197 (3), 1976, s. 517–532, DOI10.1016/S0022-3565(25)30536-7 [dostęp 2025-12-27] (ang.).
  3. J.F. Peppin, R.B. Raffa, Delta opioid agonists: a concise update on potential therapeutic applications, „Journal of Clinical Pharmacy and Therapeutics”, 40 (2), 2015, s. 155–166, DOI10.1111/jcpt.12244 [dostęp 2025-12-27] (ang.).
  4. Catherine Mollereau i inni, ORL1, a novel member of the opioid receptor family: Cloning, functional expression and localization, „FEBS Letters”, 341 (1), 1994, s. 33–38, DOI10.1016/0014-5793(94)80235-1 [dostęp 2025-12-27] (ang.).
  5. Xiaona Li i inni, Homeostatic scaling of dynorphin signaling by a non-canonical opioid receptor, „Nature Communications”, 16 (1), 2025, DOI10.1038/s41467-025-62133-x, PMID40701991, PMCIDPMC12287315 [dostęp 2025-12-27] (ang.).
  6. Alistair D. Corbett, Graeme Henderson, Alexander T. McKnight, Stewart J. Paterson, 75 years of opioid research: the exciting but vain quest for the Holy Grail, „British Journal of Pharmacology”, 147 (S1), 2006, DOI10.1038/sj.bjp.0706435, PMID16402099, PMCIDPMC1760732 [dostęp 2025-08-21] (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • W. Kostowski, Z. S. Herman: Farmakologia. Podstawy farmakoterapii, tom II, s. 23. Wydawnictwo PZWL, Warszawa 2008. ISBN 978-83-200-3726-5
  • W. Traczyk, A. Trzebski: Fizjologia człowieka z elementami fizjologii stosowanej i klinicznej, wyd. III, s. 247. Wydawnictwo PZWL, Warszawa 2007. ISBN 978-83-200-3664-0