Refektarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Galeria „Refektarz”.
Refektarz Letni na zamku w Malborku

Refektarz (łac. refectorium od reficere – odnawiać) – w budynkach klasztornych, seminariach duchownych duże pomieszczenie służące jako jadalnia[1], charakterystyczne zwłaszcza dla klasztorów średniowiecznych.

Refektarze umieszczane były najczęściej przy otaczającym wirydarz krużganku, w skrzydle oddalonym od kościoła (najczęściej było to skrzydło południowe lub północne), po stronie przeciwnej niż kościół. Zarysem i wystrojem architektonicznym był zbliżony do kapitularza. Była to sala najczęściej przykryta sklepieniem krzyżowym, oświetlona dużymi oknami, która była połączona z krużgankiem kilkoma wejściami[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Refektarz, [w:] Jendryczko i inni, Sztuka świata. T. 18, Słownik terminów : L-Ż, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, s. 188, ISBN 978-83-213-4727-1, OCLC 857956061 [dostęp 2021-01-16].
  2. Refektarz, [w:] Castelfranchi Vegas i inni, Nowy leksykon sztuki chrześcijańskiej, Kielce: Wydawnictwo Jedność, 2013, s. 731, ISBN 978-83-7442-051-8, OCLC 843555212 [dostęp 2021-01-16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]