Ricardo Castro Herrera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ricardo Castro Herrera
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 7 lutego 1864
Durango
Pochodzenie meksykańskie
Data i miejsce śmierci 27 listopada 1907
Meksyk
Gatunki muzyka poważna, muzyka romantyczna
Zawód kompozytor, pianista

Ricardo Castro Herrera (ur. 7 lutego 1864 w Durango, zm. 27 listopada 1907 w Meksyku[1][2]) – meksykański kompozytor i pianista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1877–1883 studiował w Conservatorio Nacional de Música w Meksyku[2][3]. Jego nauczycielami byli Juan Salvatierra, Julio Ituarte i Melesio Morales[1]. W 1883 roku reprezentował swój kraj na uroczystościach ku czci Simóna Bolívara w Wenezueli[1], gdzie wykonał skomponowane przez siebie Aires nacionales mexicanos[3]. W 1885 roku odbył tournée po Stanach Zjednoczonych[2], gdzie wystąpił na Cotton Festival w Nowym Orleanie i koncertował w Filadelfii, Nowym Jorku oraz Waszyngtonie[1]. Po powrocie do kraju występował jako solista i kameralista, komponował i uczył muzyki[2]. Brał udział w tworzeniu Sociedad Filarmónica Mexicana[1] oraz Sociedad Anónima de Conciertos[3]. W 1900 roku objął klasę kompozycji w Conservatorio Nacional de Música[1]. Lata 1902–1906 spędził w Europie, gdzie koncertował w Paryżu, Londynie, Berlinie, Brukseli i Antwerpii[1]. W styczniu 1907 roku, na kilka miesięcy przed śmiercią, otrzymał posadę dyrektora Sociedad Filarmónica Mexicana[1].

Zmarł w wieku 43 lat na zapalenie płuc[3]. Po śmierci Castro ogłoszono w Meksyku żałobę narodową i ustanowiono nagrodę jego imienia dla najlepszych twórców operowych[1].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Skomponował m.in. dwie symfonie (1883, 1887), koncert wiolonczelowy (1902), koncert fortepianowy (1904)[2], Caprice-valse na fortepian i orkiestrę (1901)[1], ponadto szereg utworów na fortepian i opery (w tym Atzimba, 1900 i La leyenda de Rudel, 1906)[1][2].

Uznawany jest za jednego z najwybitniejszych kompozytorów meksykańskich przełomu XIX i XX wieku[1]. Jego opery, w których tradycyjny podział na akty zastąpiony został podziałem na epizody, zapewniły sobie trwałe miejsce na scenach meksykańskich teatrów operowych[1]. W utworach fortepianowych Castro zauważalny jest silny wpływ muzyki Chopina i Schumanna[1][3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 2. Część biograficzna cd. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1984, s. 48. ISBN 83-224-0223-6.
  2. a b c d e f The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 144. ISBN 0-674-37299-9.
  3. a b c d e John Michael Cooper: Historical Dictionary of Romantic Music. Lanham: Scarecrow Press, 2013, s. 103. ISBN 978-0-8108-7230-1.