Roślina dwuletnia
.jpg)
Roślina dwuletnia, roślina dwuroczna (łac. biennis) – roślina potrzebująca do odbycia cyklu rozwojowego dwóch okresów wegetacyjnych. Podczas pierwszego roku tworzy się jedynie krótki pęd z rozetą liści asymilujących oraz organy spichrzowe. W drugim roku wykształcają się pędy kwiatowe i nasiona, po czym roślina zamiera. Pierwszy sezon wegetacyjny umożliwia wytworzenie i zmagazynowanie substancji zapasowych. Mogą być one gromadzone w liściach, korzeniu spichrzowym lub bulwach. Zmagazynowane w pierwszym roku wegetacji materiały zapasowe zużywane są w roku następnym w celu szybkiego wytworzenia organów generatywnych[1]. Ze względu na względnie krótki czas rozwoju, u roślin tych w ograniczonym zakresie występuje przyrost wtórny i w ogromnej większości są to rośliny zielne[2].
Do roślin dwuletnich należy wiele roślin uprawianych w celu pozyskania organów spichrzowych takich jak kapusta, buraki, marchew itp.[1] Uprawne rośliny dwuletnie w rozumieniu klasyfikacji form życiowych roślin, wysiewane jesienią i zbierane w roku następnym, w rolnictwie określane są mianem jednorocznych roślin ozimych[3]. W klasyfikacji form życiowych roślin rośliny te, spędzające zimę w formie siewek, zaliczane są do hemikryptofitów (naziemnopączkowych roślin dwuletnich)[4]. W ogrodnictwie roślinami dwuletnimi określane bywają też byliny, które najbardziej dekoracyjne są w drugim roku, a później słabiej kwitną i zaczynają zamierać, np. łatwo przemarzając, i dlatego uprawiane są często jako rośliny dwuletnie (np. goździk brodaty i prawoślaz lekarski). Do typowych roślin dwuletnich ozdobnych należą: dzwonek ogrodowy, naparstnica purpurowa, niezapominajka leśna, fiołek ogrodowy[5].
Nazwa tej kategorii form życiowych wskazuje na powstanie klasyfikacji na półkuli północnej. Rośliny dwuletnie rosnące na półkuli południowej często mieszczą swój rozwój w ciągu jednego roku kalendarzowego, bowiem okres zimowy występuje tam w jego połowie[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 Szweykowska Alicja, Szweykowski Jerzy: Botanika t.1 Morfologia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 161 i 229. ISBN 83-01-13953-6.
- 1 2 Peter H. Raven, Susan E. Eichhorn, Ray F. Evert, Biologia roślin, t. 2, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2023, s. 635-636, ISBN 978-83-01-22897-2.
- ↑ Lesław Zimny, Encyklopedia ekologiczno-rolnicza, Wrocław: Wydawnictwo Akademii Rolniczej we Wrocławiu, 2003, s. 176, ISBN 83-87-866-79-2.
- ↑ Strasburger E., Noll F., Schenck H., Schimper A.F.W., Botanika, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1972, s. 264.
- ↑ Henryk Chmiel (red.), Uprawa roślin ozdobnych, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1980, s. 265, ISBN 83-09-00067-7.