Roland Morillot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Roland Morillot
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia 13 czerwca 1885
Saint-Lumier-la-Populeuse[1], Francja
Data i miejsce śmierci 29 grudnia 1915
Kotor, Austro-Węgry (obecnie Czarnogóra)
Przebieg służby
Lata służby 19011915
Siły zbrojne Francuskie Siły Zbrojne
Jednostki Monge
Odznaczenia
Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Złoty Medal za Męstwo Wojskowe (Włochy, 1833–1946)

Roland Morillot (ur. 13 czerwca 1885 w Saint-Lumier-la-Populeuse, Francja, zm. 29 grudnia 1915 u wybrzeży Kotoru, Austro-Węgry) – francuski wojskowy, kapitan marynarki, dowódca okrętu podwodnego Monge.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Monge

Syn posła Leona Morillot, w 1901 wstąpił do École navale, po ukończeniu szkoły w 1904 w stopniu podchorążego (aspirant de 1re classe) otrzymał przydział na okręt szkolny Duguay-Trouin, przeniesiony następnie na krążownik Jurien de la Gravière we Flocie atlantyckiej, w 1906 awansowany na porucznika marynarki, w lutym 1907 przydzielony na pancernik République. W październiku 1908 skierowany do Szkoły torpedowej (École des torpilles) w Tulonie, po ukończeniu kursu wysłany do działu torpedowo-elektrycznego na krążowniku pancernym Jules-Ferry we Flocie śródziemnomorskiej.

W maju 1910 został pierwszym oficerem na okręcie podwodnym Monge typu Pluviôse, w listopadzie 1911 przeniesiony na Mirabeau typu Danton. W 1913 ożenił się z córką admirała Louisa de Marolles, z którą miał syna. 14 listopada 1913[2] awansowany do stopnia kapitana marynarki, 1 marca 1914 objął dowództwo okrętu Monge. Po wybuchu Pierwszej wojny światowej wykonywał misje dozorowe na dolnym Adriatyku. Po przystąpieniu Włoch do wojny 24 maja 1915 został przeniesiony do bazy w Brindisi i podporządkowany dowództwu grupy okrętów podwodnych Regia Marina w Tarencie[2].

27 grudnia 1915 o 16.30[3] Monge wypłynął z bazy w Brindisi aby zająć pozycję pod bazą austro-węgierskiej marynarki wojennej Kotor[3]. 29 grudnia po północy austro-węgierska flotylla opuściła Kotor z zadaniem poszukiwania dwóch włoskich niszczycieli między Brindisi a Durrës[4] . O 2.15, Monge przebywający na głębokości peryskopowej[5] został staranowany przez krążownik SMS Helgoland. Mimo poważnych uszkodzeń okręt udało się wynurzyć dzięki umiejętnościom kapitana Morillot który pod ostrzałem wroga ewakuował załogę[6][7]. Dowódca wraz z dwoma matami i psem Tango[8], maskotką okrętu, pozostał na pokładzie i utonął razem z nim[9].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Étienne Taillemite, Dictionnaire des marins français, Tallandier, 2002, s. 381
  • Les bâtiments ayant porté le nom de Monge, netmarine.net
  • Erminio Bagnasco: I sommergibili della seconda guerra mondiale. Parma: Ermanno Albertelli Editore, 1973. (wł.)
  • Charles D'Hozier: Amorial gènèral de la France Vol.10. Paryż: Éditions du Palais Royal, 1968. (fr.)
  • Jacques Vichot: Répertoire des navires de guerre français. Paryż: Amis des Musees de la marine, 1967. (fr.)
  • Emile Vedel: Sur nos fronts de Mer. Paris: Plon-Nourrit et Cie, Imprimeurs-Editeurs, 1918. (fr.)
  • Marco Morin. L'affondamento del Monge. „Storia Militare”, s. 32-39, lipiec 2013. Parma: Ermanno Albertelli Editore. ISSN 1122-5289. 

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marco Morin. L'affondamento del Monge. „Storia Militare”, s. 32-39, lipiec 2013. Parma: Ermanno Albertelli Editore. ISSN 1122-5289. .
  2. a b Marco Morin. L'affondamento del Monge. „Storia Militare”, s. 32-39, lipiec 2013. Parma: Ermanno Albertelli Editore. ISSN 1122-5289. .
  3. a b Marco Morin. L'affondamento del Monge. „Storia Militare”, s. 32-39, lipiec 2013. Parma: Ermanno Albertelli Editore. ISSN 1122-5289. .
  4. Si trattava delle unita italiane Ostro e Euro .
  5. Ouest-France, 29 décembre 1923.
  6. Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
  7. Jean Labayle Couhat: French warships of World War I. London: 1974, s. 143.
  8. Marco Morin. L'affondamento del Monge. „Storia Militare”, s. 32-39, lipiec 2013. Parma: Ermanno Albertelli Editore. ISSN 1122-5289. .
  9. Antoine Joseph Louis Roland MORILLOT (fr.). Ecole Navale. [dostęp 2016-12-31].
  10. Ouest-France, 29 décembre 1923.
  11. Marco Morin. L'affondamento del Monge. „Storia Militare”, s. 32-39, lipiec 2013. Parma: Ermanno Albertelli Editore. ISSN 1122-5289. .