Rudolph Loewenstein

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rudolph Loewenstein

Rudolph Maurice Loewenstein, Rudolf Löwenstein (ur. 17 stycznia 1898 w Łodzi, zm. 14 kwietnia 1976 w Nowym Jorku) – polsko-francusko-amerykański lekarz psychiatra, psychoanalityk.

Studiował medycynę na Uniwersytecie w Zurychu[1]. W 1925 roku został członkiem Niemieckiego Towarzystwa Psychoanalitycznego. Następnie praktykował w Paryżu, uczył również psychoanalizy (m.in. Jacques'a Lacana). W 1926 był współzałożycielem Francuskiego Towarzystwa Psychoanalitycznego. Rok później miał udział w powstaniu Revue française de psychanalyse. W 1930 roku został obywatelem francuskim, w 1935 przedstawił swoją dysertację doktorską. W 1939 roku zmobilizowany do armii francuskiej jako lekarz wojskowy. Po zakończeniu walk emigrował do Stanów Zjednoczonych i osiadł w Nowym Jorku.

Od roku 1965 do 1967 był wiceprezesem Międzynarodowego Towarzystwa Psychoanalitycznego.

Jego żoną była Elisabeth Geleerd-Loewenstein (1909–1969)[2].

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • Origine du masochisme et la théorie des pulsions, 1938
  • The vital or somatic drives, 1940
  • Psychanalyse de l'Antisemitisme, 1952

Przypisy[edytuj | edytuj kod]