Rybitwa krótkodzioba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rybitwa krótkodzioba
Gelochelidon nilotica[1]
(Gmelin, 1789)
Rybitwa krótkodzioba
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd mewowce
Parvordo Larida
Nadrodzina Laroidea
Rodzina mewowate
Podrodzina rybitwy
Rodzaj Gelochelidon[2]
C. L. Brehm, 1830
Gatunek rybitwa krótkodzioba
Synonimy
  • Sterna nilotica Gmelin, 1789[3]
Podgatunki
  • G. nilotica nilotica
  • G. nilotica addenda
  • G. nilotica macrotarsa
  • G. nilotica aranea
  • G. nilotica vanrossemi
  • G. nilotica groenvoldi
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Rybitwa krótkodzioba (Gelochelidon nilotica[5]) – gatunek średniego ptaka wodnego z rodziny mewowatych (Laridae). Kosmopolityczny, wędrowny. Zamieszkuje w zależności od podgatunku:

Cechy gatunku 
Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego. W upierzeniu godowym wierzch głowy i końce skrzydeł czarne, grzbiet i pokrywy skrzydłowe popielate, reszta ciała biała. Dziób i nogi czarne. W szacie spoczynkowej głowa staje się szarawa. Osobniki młodociane podobne do dorosłych w szacie spoczynkowej, jednak na grzbiecie i ogonie mają brązowawe plamki.
Wymiary średnie 
dł. ciała ok. 33-43 cm[3]
rozpiętość skrzydeł ok. 85-103 cm[3]
masa ciała ok. 130-300 g (u G. n. nilotica 190–290 g, u G. n. aranea 160–205 g, u G. n. vanrossemi – 163–205 g)[3]
Biotop 
Gniazduje na piaszczystych wybrzeżach lub mierzejach. Podczas żerowania odwiedza także wydmy, bagna, połacie błotnistych terenów i przybrzeżne zarośla[6].
Gniazdo 
Gniazdo jest wydrapanym w podłożu dołkiem. Niekiedy ptaki wyściełają je kawałkami muszli lub podobnymi wizualnie do traw roślinami[6].
Jaja 
W zniesieniu 1-3 jaj (dane dla Georgii)[6].
Wysiadywanie 
Jaja wysiadywane są przez 22–23 dni przez obydwoje rodziców. Puszyste, kremowe pisklęta po kilku dniach opuszczają gniazdo. Po 28-35 dniach potrafią latać i przemieszczają się na pobliskie plaże, gdzie karmią je rodzice[6].
Pożywienie 
Owady, kraby, raki, jaszczurki, małe ssaki, płazy, ryby, okazjonalnie ptasie pisklęta, także innych gatunków rybitw[6].
Ochrona 
W Polsce jest objęta ścisłą ochroną gatunkową[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Gelochelidon nilotica, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Gelochelidon. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2014-03-02]
  3. a b c d Gochfeld, M., Burger, J. & Kirwan, G.M.: Common Gull-billed Tern (Gelochelidon nilotica. W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2015). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2015. [dostęp 20 września 2015].
  4. Sterna nilotica. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2014-03-02]
  5. Eli S. Bridge. A phylogenetic framework for the terns (Sternini) inferred from mtDNA sequences: implications for taxonomy and plumage evolution. „Molecular Phylogenetics and Evolution”, s. 459–469, 2005. DOI: 10.1016/j.ympev.2004.12.010. 
  6. a b c d e Bradford Winn and Todd M. Schneider: Gull-billed Tern. Species account. Georgia Department of Natural Resources, czerwiec 2010. [dostęp 20 września 2015].
  7. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2014 r. poz. 1348)