Sól drogowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sól drogowa – artykuł przemysłowy będący niemal czystym chlorkiem sodu (zawartość NaCl od 90% do 97%)[1]. Jest stosowana jako środek do rozmrażania i zwalczania śliskości zimowych na drogach, chodnikach i innych ciągach komunikacyjnych. W handlu dostępna zwykle w formie nieoczyszczonej soli kamiennej.

Sól drogowa według normy PN-86/C-84081/02[1]
  • zawartość chlorku sodu NaCl – co najmniej 90%
  • zawartość substancji nierozpuszczalnych w wodzie – 8,0% maksymalnie
  • zawartość wody – 3,0% maksymalnie
  • zawartość żelazocyjanku potasowego (dodawanego w celu zapobiegania zbrylaniu soli) – 20 mg/kg
  • klasa ziarnowa soli: 1÷6 mm; wielkość odsiewu na sicie górnym 6,0 mm maksymalnie 10%, a wielkość przesiewu na sicie dolnym 1,0 mm maksymalnie 20%

Szkodliwość soli drogowej[edytuj | edytuj kod]

Sól drogowa negatywnie wpływa na środowisko naturalne, odbarwia i niszczy obuwie oraz betonowe elementy infrastruktury drogowej (krawężniki, płytki chodnikowe, kostkę brukową, itp.), a także przyśpiesza korozję podwozi i karoserii aut. Wzrost stężenia soli w glebie uniemożliwia korzeniom roślin pobieranie wody[2], w konsekwencji powodując ich karłowacenie i usychanie. W państwach Skandynawii, ale również w niektórych miastach w Polsce, zakazuje się sypania soli na chodniki[3].

Jako alternatywę dla chlorku sodu stosuje się chlorek wapnia wzbogacony m.in. substancjami hamującymi korozję oraz utrzymującymi właściwą kwasowość[4]. Chlorek wapnia jest skuteczniejszy w niskich temperaturach i mniej szkodliwy dla roślinności[5].

Sposób przechowywania i transportu soli drogowej[edytuj | edytuj kod]

Sól drogową najczęściej przechowuje się i transportuje luzem, bądź jako pakowaną w worki 10kg, 25kg i BigBag 1000kg [6]. Transport luzem wymaga przykrycia transportowanej soli zabezpieczając ją przed czynnikami zewnętrznymi jak deszcz, śnieg, zawilgocenie. Sól drogową należy przechowywać w odpowiednio przygotowanych do tego celu zadaszonych halach i magazynach, zwracając szczególną uwagę na uniemożliwienie kontaktu z wodą, błotem lub innymi substancjami mogącymi wchodzić w reakcję z solą[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jakub Medek: Zimowe zagadki: Ile jest soli w soli (pol.). gazeta.pl Białystok, 5 lutego 2010. [dostęp 2010-02-14].
  2. Małgorzata Wyszyńska: Poznańskie drzewa cierpią z powodu zasolenia gleby (pol.). gazeta.pl Poznań, 8 lutego 2004. [dostęp 16 lutego 2010].
  3. Jacek Madeja: Sól ma być w solniczce, nie na chodniku. Inaczej mandat (pol.). gazeta.pl Katowice, 16 lutego 2010. [dostęp 21 lutego 2010].
  4. Eliza Kwiatkowska: Sól sypana zimą na ulice i chodniki ma zły wpływ na rośliny (pol.). gazeta.pl Częstochowa, 4 lutego 2004. [dostęp 21 lutego 2010].
  5. De-icer damaging thousands of trees on mountain passes. „The Seattle Times”, 2008-03-12 (ang.). [dostęp 2010-02-22]. 
  6. Wojciech Pasich: Sól drogowa (pol.). soldrogowa.pl Kraków 18 listopad 2013. [dostęp 2014-12-11].
  7. Wojciech Pasich: Sól drogowa - przechowywanie (pol.). soldrogowa.pl Kraków 06 grudnia 2013. [dostęp 2014-12-11].