Chodnik (droga)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chodnik wyłożony kostką

Chodnik, trotuar – utwardzony pas terenu służący do poruszania się pieszych, zazwyczaj fragment pobocza drogi. W Polsce najczęściej wyłożony jest płytami betonowymi, kostką betonową lub kamiennym brukiem.

Główną funkcją chodników jest zapewnienie bezpiecznej i wygodnej komunikacji pieszym i oddzielenie jej od komunikacji kołowej na drodze. Mogą pełnić funkcje promenady. Ozdobne mozaiki oraz specjalna, mała infrastruktura może przekształcać chodnik w dzieło sztuki.

Obecnie chodniki budowane są w wielu miastach w miarę możliwości i potrzeb łącznie z drogami rowerowymi, oświetlane, a krawężniki na przejściach dla pieszych są obniżone, by umożliwić ruch osób niepełnosprawnych i osób z wózkami dla dzieci.

Regulacje prawne w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Do 20 września 2022 r. zgodnie z definicją z ustawy Prawo o ruchu drogowym chodnik był „częścią drogi przeznaczona do ruchu pieszych”[1]. Po tej dacie pojęcie to w większości wyeliminowano[2]. Od tego czasu chodnik to "część drogi dla pieszych przeznaczona wyłącznie do ruchu pieszych i osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch".

Jazda po drodze dla pieszych[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z ustawą żadnym pojazdem drogowym łącznie z rowerami nie można zatem jeździć wzdłuż po drodze dla pieszych[3]. Rowerem po drodze dla pieszych można jechać wyłącznie, gdy są spełnione 3 warunki: nie ma drogi dla rowerów, dopuszczalna szybkość poruszania się na drodze wynosi więcej niż 50 km/h i droga dla pieszych ma minimum 2 metry szerokości. Rowerem można jechać też, gdy jadąca osoba opiekuje się „osobą w wieku do lat 10 kierującą rowerem”, a także w przypadku wystąpienia niekorzystnych warunków atmosferycznych, takich jak opady śniegu, silny wiatr, ulewa, gołoledź, gęsta mgła.[4]

Parkowanie na drodze dla pieszych[edytuj | edytuj kod]

Parkowanie na tej drodze pojazdem samochodowym dozwolone jest przy zachowaniu określonych warunków: parkowanie odbywa się przy krawędzi jezdni, na danym odcinku nie obowiązuje zakaz zatrzymania albo postoju, a szerokość drogi dla pieszych pozostawionego dla pieszych nie jest mniejsza niż 1,5 m. Pojazd nie może utrudniać przejścia pieszym po drodze dla pieszych (art. 47 ustawy Prawo o ruchu drogowym)[5].

Pozostałe informacje[edytuj | edytuj kod]

  • W Warszawie pierwsze chodniki o szerokości dwóch łokci wykonano na poboczach ulic w 1784. Zgodnie z wprowadzonymi przepisami, nie miały prawa wjeżdżać na nie wozy, ani sadowić się na nich przekupki[6].
  • Istnienie chodników w danej miejscowości jest jednym z elementów umożliwiających wójtowi wystąpienie o nadanie praw miejskich danej wsi.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 450).
  2. Dz.U. z 2022 r. poz. 1768
  3. Art. 26. o ruchu drog. - Prawo o ruchu drogowym, www.lexlege.pl [dostęp 2020-11-30] (pol.).
  4. Art. 33. o ruchu drog. - Prawo o ruchu drogowym, www.lexlege.pl [dostęp 2020-11-30] (pol.).
  5. Wolters Kluwer, Zatrzymanie lub postój na chodniku - Art. 47. - Prawo o ruchu drogowym., OpenLEX [dostęp 2020-11-30] (pol.).
  6. Henryk Janczewski: Warszawa. Geneza i rozwój inżynierii miejskiej. Warszawa: Arkady, 1971, s. 197.