Sanfermines

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sanfermines
Chpuinazo3.jpg
Chupinazo (syn. fajerwerków) 2007.
Dzień 6-14 lipca
Kraje  Hiszpania
Zwyczaje gonitwy z bykami po ulicach miasta
Upamiętnia św. Firmina
Symbole

chusta i szalik w czerwonym kolorze

Inne nazwy Święto (Festiwal) św. Firmina
Wikimedia Commons
Świętujący pampeluńczycy przed ratuszem w samo południe (2007).

Sanfermin(es) – hiszpańskie święto ku czci św. Firmina (San Fermin), obchodzone w Pampelunie każdego roku od 6 do 14 lipca. Słynie głównie z encierro, gonitwy z bykami po ulicach miasta.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki święta na cześć patrona miasta sięgają XIV wieku. Od 1592 roku odbywają się regularnie w lipcu. Sanfermines stopniowo zatraciło charakter religijny stając się wydarzeniem świeckim, jednakże mieszkańcy Pampeluny, podchodząc do świąt bardzo poważnie, czynnie biorą udział w uroczystościach razem z dziećmi. Część dni jest wolna od pracy.

Obchody[edytuj | edytuj kod]

6 lipca w samo południe na Plaza de Consistorial pod miejskim ratuszem, Alcalde (prezydent miasta) lub osoba wyznaczona przez burmistrza, często członek partii politycznej, z wystrzeloną rakietą oznajmia rozpoczęcie tygodniowego święta. Tysiące ludzi zebranych na placu i otaczających go uliczkach rozpoczyna wielką zabawę. Strzelają szampany, które wylewane są na głowy zebranych i wszyscy ubrani w białe stroje z czerwoną chustą (pańuelo) i przepasani czerwonymi szalikami (faja) głośno śpiewają tańcząc na cześć św. Firmina (San Fermin). Zabawa przenosi się na uliczki starego miasta i okoliczne place i trwa do rana, gdzie o godz 8.00 rozpoczyna się pierwsza gonitwa (encierro). Stado składające się z 6 krów i 6 byków przemierza 825 metrów wąskimi uliczkami kończąc bieg na Plaza de toros. W gonitwie uczestniczą śmiałkowie, których z roku na rok przybywa i trzymając w dłoni zwinięte gazety prowadzą stado do celu. Wieczorem każdego dnia odbywa się corrida, w której stracone zostają byki z rannej gonitwy.

Z roku na rok podczas obchodów przybywa turystów, głównie z USA i Wielkiej Brytanii, gdzie rozgłos tych wydarzeń przyniosła książka Ernesta Hemingwaya pt. Słońce też wschodzi (1926).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]