Schemat blokowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy algorytmiki i zarządzania. Zobacz też: Schemat blokowy (elektronika).
Przykład schematu blokowego

Schemat blokowy jest narzędziem nakierowanym na prezentację kolejnych czynności w projektowanym algorytmie. Realizowany jest jako diagram, na którym procedura, system albo program komputerowy są reprezentowane przez opisane figury geometryczne, połączone wektorami zgodnie z kolejnością wykonywania czynności wynikających z przyjętego algorytmu rozwiązania zadania.

Schematy blokowe cechuje:

  • zasada budowy,
  • elastyczność zapisów,
  • możliwość zapisu z użyciem składu wybranego języka programowania,
  • łatwa kontrola poprawności algorytmu.

Schematy blokowe pozwalają na prostą zamianę instrukcji na instrukcje programu komputerowego.

Podstawowe elementy budowy[edytuj]

Do głównych elementów budowy schematów blokowych należą:

  • strzałka – wskazuje jednoznacznie powiązania i ich kierunek,
  • operand – prostokąt, do którego wpisywane są wszystkie operacje z wyjątkiem instrukcji wyboru,
  • predykat – romb, do którego wpisywane są wyłącznie instrukcje wyboru,
  • etykieta – owal służący do oznaczania początku bądź końca sekwencji schematu (kończy, zaczyna lub przerywa/przenosi schemat).

Schemat blokowy pozwala dostrzec istotne etapy algorytmu i logiczne zależności między nimi.

Szczegóły budowy schematu[edytuj]

Zależnie od przedstawianego algorytmu stosowane są różne zestawy figur geometrycznych zwanych blokami, których kształty reprezentują umownie rodzaje elementów składowych.

Wyróżnia się następujące rodzaje bloków:

Graficzne przedstawienie bloków w kolejności opisywania
a) Blok graniczny – oznacza on początek, koniec, przerwanie lub wstrzymanie wykonywania działania, np. blok startu programu.
b) Blok wejścia-wyjścia – przedstawia czynność wprowadzania danych do programu i przyporządkowania ich zmiennym dla późniejszego wykorzystania, jak i wyprowadzenia wyników obliczeń, np. czytaj z, pisz z+10.
c) Blok operacyjny – oznacza wykonanie operacji, w efekcie której zmienią się wartości, postać lub miejsce zapisu danych, np. z: = z + 1.
d) Blok decyzyjny, warunkowy – przedstawia wybór jednego z dwóch wariantów wykonywania programu na podstawie sprawdzenia warunku wpisanego w ów blok, np. a = b.
e) Blok wywołania podprogramu – oznacza zmianę wykonywanej czynności na skutek wywołania podprogramu, np. MAX(x,y,z).
f) Blok fragmentu – przedstawia część programu zdefiniowanego odrębnie, np. sortowanie.
g) Blok komentarza – pozwala wprowadzać komentarze wyjaśniające poszczególne części schematu, co ułatwia zrozumienie go czytającemu, np. wprowadzenie danych.
h) Łącznik wewnętrzny – służy do łączenia odrębnych części schematu znajdujących się na tej samej stronie, powiązane ze sobą łączniki oznaczone są tym samym napisem, np. A1, 7.
i) Łącznik zewnętrzny – służy do łączenia odrębnych części schematu znajdujących się na różnych stronach; powinien być opisany jak łącznik wewnętrzny i zewnętrzny, poza tym powinien zawierać numer strony, do której się odwołuje, np. 4.3, 2,B2.

Bibliografia[edytuj]