Severino Varela

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy piłkarza. Zobacz też: Varela (ujednoznacznienie).
Severino Varela
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 14 września 1913
Montevideo, Urugwaj
Pozycja napastnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1932–1935 River Plate Montevideo
1935–1942 Peñarol Montevideo
1943–1945 Boca Juniors 74 (46)
1946–1947 Peñarol Montevideo 67 (43)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1935–1942 Urugwaj 24 (19)

Severino Varela (14 września 1913 - 29 lipca 1995) - piłkarz urugwajski, napastnik.

Urodzony w Montevideo Varela karierę piłkarską rozpoczął w 1932 roku w klubie River Plate Montevideo[1]. W 1935 roku podpisał kontrakt z klubem Peñarol Montevideo, z którym zdobył cztery tytuły mistrza Urugwaju z rzędu - w 1935, 1936, 1937 i 1938 roku.

Jako piłkarz Peñarolu wziął udział w turnieju Copa América 1937, gdzie Urugwaj zajął czwarte miejsce. Varela zagrał we wszystkich pięciu meczach - z Paragwajem (zdobył 2 bramki), Peru (zdobył 2 bramki), Chile, Brazylią i Argentyną (zdobył 1 bramkę). Jako zdobywca 5 goli został wspólnie z Argentyńczykiem Alberto Zozayą wicekrólem strzelców turnieju.

Dwa lata później wziął udział w turnieju Copa América 1939, gdzie Urugwaj został wicemistrzem Ameryki Południowej. Varela zagrał we wszystkich czterech meczach - z Ekwadorem (zdobył 3 bramki), Chile (zdobył 1 bramkę), Paragwajem (zdobył 1 bramkę) i Peru (w 70 minucie zmienił go Oscar Chirimini). Jako zdobywca pięciu bramek wspólnie z Peruwiańczykiem Jorge Alcalde został wicekrólem strzelców turnieju.

Wciąż jako gracz Peñarolu wziął udział w turnieju Copa América 1942, gdzie Urugwaj zdobył tytuł mistrza Ameryki Południowej. Varela zagrał we wszystkich sześciu meczach - z Chile (w 70 minucie wszedł za niego Chirimini), Ekwadorem (zdobył 3 bramki, w 80 minucie wszedł za niego Chirimini), Brazylią (zdobył 1 bramkę), Paragwajem (zdobył 1 bramkę), Peru (w 20 minucie wszedł za niego Chirimini) i Argentyną (w 21 minucie wszedł za niego Chirimini).

Wkrótce po zwycięskim turnieju Varela za sumę 38 000 peso przeszedł do argentyńskiego klubu Boca Juniors. W nowym klubie zadebiutował 18 kwietnia 1943 roku w wygranym 3:1 meczu z zespołem Racing Buenos Aires. Razem z Boca Juniors Varela zdobył dwa tytuły mistrza Argentyny - w 1943 i 1944 roku.

Ostatni raz zagrał w barwach Boca Juniors 22 grudnia 1945 roku w wygranym 3:2 meczu z Nacional Montevideo, rozegranym w ramach turnieju Copa Confraternidad 1945. Łącznie w barwach Boca Juniors rozegrał 74 mecze (a dokładniej 6591 minut - 44 zwycięstwa i 18 remisów), w których zdobył 46 bramek. W 1946 roku wrócił do Peñarolu, by w 1947 roku zakończyć w nim karierę piłkarską.

Varela od 15 sierpnia 1935 roku do 7 lutego 1942 roku rozegrał w reprezentacji Urugwaju 24 mecze i zdobył 19 bramek[2]. W turniejach Copa América zdobył łącznie 15 bramek, co daje mu trzecie miejsce w strzeleckiej tabeli wszech czasów tej imprezy[3].

Był napastnikiem o niepozornej, lekko przygarbionej sylwetce. Niezwykle waleczny i zawzięty, Varela nie załamywał się nawet w najtrudniejszych momentach. Wyróżniającą go specjalnością były gole zdobyte szczupakiem, w Ameryce Południowej znane pod nazwą palomita. Potrafił to robić pomimo faktu, że podczas gry stale nosił na głowie biały beret (boina blanca). Jedynie podczas treningów zakładał beret czarnego koloru.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Wołek, Encyklopedia piłkarska FUJI: Copa America. Historia mistrzostw Ameryki Południowej 1910-1995, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995, ​ISBN 83-902751-2-0​, str. 53-55, 58-59, 65-68

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]