Severino Varela

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy piłkarza. Zobacz też: Varela (ujednoznacznienie).
Severino Varela
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 14 września 1913
Montevideo, Urugwaj
Pozycja napastnik
Kariera klubowa
Lata Klub M (G)
1932-1935
1935-1942
1943-1945
1946-1947
River Plate Montevideo
Peñarol Montevideo
Boca Juniors
Peñarol Montevideo


74 (46)
67 (43)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1935-1942 Urugwaj 24 (19)

Severino Varela (14 września 1913 - 29 lipca 1995) - piłkarz urugwajski, napastnik.

Urodzony w Montevideo Varela karierę piłkarską rozpoczął w 1932 roku w klubie River Plate Montevideo[1]. W 1935 roku podpisał kontrakt z klubem Peñarol Montevideo, z którym zdobył cztery tytuły mistrza Urugwaju z rzędu - w 1935, 1936, 1937 i 1938 roku.

Jako piłkarz Peñarolu wziął udział w turnieju Copa América 1937, gdzie Urugwaj zajął czwarte miejsce. Varela zagrał we wszystkich pięciu meczach - z Paragwajem (zdobył 2 bramki), Peru (zdobył 2 bramki), Chile, Brazylią i Argentyną (zdobył 1 bramkę). Jako zdobywca 5 goli został wspólnie z Argentyńczykiem Alberto Zozayą wicekrólem strzelców turnieju.

Dwa lata później wziął udział w turnieju Copa América 1939, gdzie Urugwaj został wicemistrzem Ameryki Południowej. Varela zagrał we wszystkich czterech meczach - z Ekwadorem (zdobył 3 bramki), Chile (zdobył 1 bramkę), Paragwajem (zdobył 1 bramkę) i Peru (w 70 minucie zmienił go Oscar Chirimini). Jako zdobywca pięciu bramek wspólnie z Peruwiańczykiem Jorge Alcalde został wicekrólem strzelców turnieju.

Wciąż jako gracz Peñarolu wziął udział w turnieju Copa América 1942, gdzie Urugwaj zdobył tytuł mistrza Ameryki Południowej. Varela zagrał we wszystkich sześciu meczach - z Chile (w 70 minucie wszedł za niego Chirimini), Ekwadorem (zdobył 3 bramki, w 80 minucie wszedł za niego Chirimini), Brazylią (zdobył 1 bramkę), Paragwajem (zdobył 1 bramkę), Peru (w 20 minucie wszedł za niego Chirimini) i Argentyną (w 21 minucie wszedł za niego Chirimini).

Wkrótce po zwycięskim turnieju Varela za sumę 38 000 peso przeszedł do argentyńskiego klubu Boca Juniors. W nowym klubie zadebiutował 18 kwietnia 1943 roku w wygranym 3:1 meczu z zespołem Racing Buenos Aires. Razem z Boca Juniors Varela zdobył dwa tytuły mistrza Argentyny - w 1943 i 1944 roku.

Ostatni raz zagrał w barwach Boca Juniors 22 grudnia 1945 roku w wygranym 3:2 meczu z Nacional Montevideo, rozegranym w ramach turnieju Copa Confraternidad 1945. Łącznie w barwach Boca Juniors rozegrał 74 mecze (a dokładniej 6591 minut - 44 zwycięstwa i 18 remisów), w których zdobył 46 bramek. W 1946 roku wrócił do Peñarolu, by w 1947 roku zakończyć w nim karierę piłkarską.

Varela od 15 sierpnia 1935 roku do 7 lutego 1942 roku rozegrał w reprezentacji Urugwaju 24 mecze i zdobył 19 bramek[2]. W turniejach Copa América zdobył łącznie 15 bramek, co daje mu trzecie miejsce w strzeleckiej tabeli wszech czasów tej imprezy[3].

Był napastnikiem o niepozornej, lekko przygarbionej sylwetce. Niezwykle waleczny i zawzięty, Varela nie załamywał się nawet w najtrudniejszych momentach. Wyróżniającą go specjalnością były gole zdobyte szczupakiem, w Ameryce Południowej znane pod nazwą palomita. Potrafił to robić pomimo faktu, że podczas gry stale nosił na głowie biały beret (boina blanca). Jedynie podczas treningów zakładał beret czarnego koloru.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Wołek, Encyklopedia piłkarska FUJI: Copa America. Historia mistrzostw Ameryki Południowej 1910-1995, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995, ​ISBN 83-902751-2-0​, str. 53-55, 58-59, 65-68

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]