Reprezentacja Chile w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chile
Znak związku
Znak związku
Przydomek La Roja (Czerwoni)
Związek Federación de Fútbol de Chile
Sponsor techniczny Nike
Trener Kolumbia Reinaldo Rueda
Skrót FIFA CHI
Ranking FIFA Decrease2.svg 16. (1561 pkt.)[a]
Miejsce w rankingu Elo Increase2.svg 16. (1868 pkt.)[a]
Zawodnicy
Kapitan Gary Medel
Najwięcej występów Alexis Sánchez (130)
Najwięcej bramek Alexis Sánchez (43)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Argentyna 3:1 Chile 
(Buenos Aires, Argentyna; 27 maja 1910)
Najwyższe zwycięstwo
 Chile 7:0 Wenezuela 
(Santiago, Chile; 29 sierpnia 1979)

 Chile 7:0 Armenia 
(Viña del Mar, Chile; 4 stycznia 1997)
 Meksyk 0:7 Chile 
(Santa Clara, USA; 18 czerwca 2016)

Najwyższa porażka
 Brazylia 7:0 Chile 
(Rio de Janeiro, Brazylia; 17 września 1959)
Medale
Igrzyska olimpijskie
Bronze medal.svg 2000
Mistrzostwa świata
Bronze medal world centered-2.svg 1962
Mistrzostwa Ameryki Południowej
Gold medal southamerica.svg 2015, 2016
Silver medal southamerica.svg 1955, 1956, 1979, 1987
Bronze medal southamerica.svg 1926, 1941, 1945, 1967, 1991
Strona internetowa
  1. Stan aktualny na 14 czerwca 2019.

Reprezentacja Chile w piłce nożnej – narodowy zespół piłkarski Chile. Od 1910 roku reprezentuje Chile w międzynarodowych rozgrywkach piłkarskich.

39 razy występowało w rozgrywkach o Copa America, triumfując w nich dwa razy (2015, 2016), czterokrotnie zajmując drugie miejsce (1955, 1956, 1979, 1987), pięciokrotnie trzecie (1926, 1941, 1945, 1967, 1991) i jedenastokrotnie czwarte (1916, 1917, 1919, 1920, 1924, 1935, 1939, 1947, 1953, 1999, 2019).

Historia reprezentacji[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Chile dziewięciokrotnie startowała w finałach mistrzostw świata (1930, 1950, 1962, 1966, 1974, 1982, 1998, 2010, 2014), a swój największy sukces osiągnęła w 1962 roku, kiedy w turnieju rozgrywanym na własnym terenie, po wyeliminowaniu Szwajcarii, Włoch, Związku Radzieckiego i Jugosławii, zajęła ostatecznie trzecie miejsce. W półfinale ekipa prowadzona przez trenera Fernando Riere przegrała 2:4 z późniejszymi triumfatorami Brazylijczykami. Na pocieszenie Chilijczykom pozostała korona króla strzelców dla Leonela Sáncheza.

Pierwszą (1930) i czwartą (1950) edycję mundialu kończyli z kolei już na fazie grupowej. Z edycji 1934 wycofali się, a w 1938 w ogóle nie wzięli udziału w mistrzostwach. W latach 1954 i 1958 nie uzyskali kwalifikacji.

W czasie kolejnych występów na światowych czempionatach, aż do 1998 roku, reprezentacja żegnała się z turniejem już po fazie grupowej (1966, 1974, 1982), w ogóle nie kwalifikowała się do mistrzostw (1970, 1978, 1986), lub była dyskwalifikowana (1990, 1994).

Do wstydliwego zdarzenia doszło w czasie eliminacji do Mundialu 1990, we wrześniu 1989 roku. W meczu z Brazylią w Rio de Janeiro, przy stanie 1:0 dla gospodarzy, chilijski bramkarz Roberto Rojas udawał, że został poważnie raniony przez petardę rzuconą przez brazylijskich kibiców. Sztab reprezentacji, licząc na powtórzenie spotkania, odmówił kontynuowania meczu i wyprowadził piłkarzy z boiska. Dopiero po przejrzeniu zapisów wideo, stwierdzono, że petarda upadła daleko od bramkarza i nie mogła zagrozić jego zdrowiu. FIFA podjęła decyzję o dożywotniej dyskwalifikacji Rojasa oraz, jako że spotkanie z Brazylią było ostatnim meczem w eliminacjach do Mundialu 1990, zakazie występów Chile w kwalifikacjach do kolejnych mistrzostw. Ponadto krajowy związek piłki nożnej zwolnił cały sztab szkoleniowy z selekcjonerem Orlando Araveną na czele, a większość najlepszych piłkarzy zrezygnowała z występów w kadrze (np. Juan Carlos Letelier i Jorge Aravena).

W 1998 roku po szesnastoletniej przerwie reprezentacja zagrała na mistrzostwach świata. We Francji nie wygrała żadnego meczu, ale mimo to zdołała awansować z grupy (dzięki trzem remisom – z Włochami 2:2, z Austrią 1:1 i z Kamerunem 1:1). W drugiej rundzie przegrała 1:4 z Brazylią. Wyróżniającymi się zawodnikami tamtej drużyny był duet napastników Iván ZamoranoMarcelo Salas (Salas strzelił w turnieju cztery gole), pomocnik José Luis Sierra oraz bramkarz Nelson Tapia.

We Francji drużynę prowadził Urugwajczyk z chilijskim obywatelstwem Nelson Acosta, który w połowie 2005 roku po raz drugi objął funkcję selekcjonera. Druga kadencja była, zdaniem większości obserwatorów, o wiele trudniejsza od pierwszej, ponieważ obecnie reprezentacja jest jedną ze słabszych w Ameryce Południowej. W eliminacjach do Mundialu 2006 zajęła siódme miejsce w dziesięciozespołowej grupie.

Acosta złożył wypowiedzenie niedługo po przegranym 1:6 meczu z Brazylią w ćwierćfinale Copa América 2007, kiedy okazało się, że sześciu jego podopiecznych (w tym kapitan Jorge Valdivia) „rażąco złamało dyscyplinę” (chilijska federacja nie ujawniła o co chodzi) i następnie została surowo ukarana przez FIFA. Na nowego selekcjonera w sierpniu został wybrany Argentyńczyk Marcelo Bielsa.

Na Igrzyskach Olimpijskich w Sydney w 2000 roku młodzieżowa reprezentacja Chile zdobyła brązowy medal. Trenerem tamtej drużyny był także Acosta.

Chile awansowało na Mistrzostwa Świata w 2010 zajmując w eliminacjach drugą lokatę 1 punktem przegrywając z Brazylią. W turnieju w RPA podopieczni Marcelo Bielsy zajęli drugie miejsce w grupie (za Hiszpanią) i odpadli w 1/8 finału przegrywając 3:0 z Brazylią.

Na Copa América 2011 Chilijczycy z grupy wyszli z 1 miejsca wygrywając dwa mecze i jeden remisując. W ćwierćfinale ulegli jednak Wenezueli.

W eliminacjach do Mistrzostw Świata 2014 Chile awansowało z 3 miejsca, za Argentyną i Kolumbią. Na turnieju w Brazylii Chile zajęło drugie miejsce w grupie. W 1/8 finału trafili, tak jak 4 lata wcześniej, na Brazylię, z którą przegrali po rzutach karnych.

W 2015 roku Chilijczycy wygrali Copa América 2015, gdzie byli gospodarzami, pokonując w finale po rzutach karnych Argentynę. Rok później, w finale Copa America 2016 ponownie pokonali Argentynę po rzutach karnych.

Jako triumfator dwóch edycji Copa America z rzędu (odpowiednio 2015 oraz 2016) reprezentacja Chile brała również udział w Pucharze Konfederacji 2017 w Rosji. W pierwszym meczu turnieju Chilijczycy wygrali z reprezentacją Kamerunu 2:0. Następnie w dwóch kolejnych meczach zremisowali po 1:1 odpowiednio z Niemcami oraz Australią. Pozwoliło im to awansować z pięcioma punktami na koncie z drugiego miejsca w grupie do półfinałów w których zmierzyli się z Portugalią. Zwyciężyli w tym meczu po serii rzutów karnych 3:0 (w regulaminowym czasie gry i po dogrywce 0:0). Dzięki temu awansowali do finału w którym zagrali z reprezentacją Niemiec. Przegrali ten mecz 0:1 i zajęli drugie miejsce w turnieju[1].

Od stycznia 2016 do października 2017 selekcjonerem reprezentacji Chile był Juan Antonio Pizzi. Pod jego wodzą Chilijczycy grali w eliminacjach do mundialu 2018 w Rosji, ostatecznie nie kwalifikując się do turnieju głównego (przegrana z Brazylią 0:3, przy niekorzystnych wynikach w innych meczach).

Obecnie Chilijczyków prowadzi Reinaldo Rueda.

Federacja chilijska zajmuje ponadto trzecie miejsce w strefie CONMEBOL[2] .

Udział w międzynarodowych turniejach[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Udział w mistrzostwach świata
Rok Kwalifikacje Wynik
Urugwaj 1930 - Faza grupowa
Królestwo Włoch (1861–1946) 1934 Wycofała się z eliminacji
III Republika Francuska 1938 Nie brała udziału
Brazylia 1950 Awans Faza grupowa
Szwajcaria 1954 Nie zakwalifikowała się
Szwecja 1958
Chile 1962 Gospodarz III miejsce
Anglia 1966 Awans Faza grupowa
Meksyk 1970 Nie zakwalifikowała się
Republika Federalna Niemiec (1949–1990) 1974 Awans Faza grupowa
Argentyna 1978 Nie zakwalifikowała się
Hiszpania 1982 Awans Faza grupowa
Meksyk 1986 Nie zakwalifikowała się
Włochy 1990 Dyskwalifikacja[3]
Stany Zjednoczone 1994 Wykluczenie z eliminacji[4]
Francja 1998 Awans 1/8 finału
Korea Południowa Japonia 2002 Nie zakwalifikowała się
Niemcy 2006
Południowa Afryka 2010 Awans 1/8 finału
Brazylia 2014 Awans 1/8 finału
Rosja 2018 Nie zakwalifikowała się

Copa América[edytuj | edytuj kod]

  • 1916 – IV miejsce
  • 1917 – IV miejsce
  • 1919 – IV miejsce
  • 1920 – IV miejsce
  • 1921Wycofało się
  • 1922 – V miejsce
  • 1923Wycofało się
  • 1924 – IV miejsce
  • 1925Wycofało się
  • 1926 – III miejsce
  • 19271929Wycofało się
  • 1935 – IV miejsce
  • 1937 – V miejsce
  • 1939 – IV miejsce
  • 1941 – III miejsce
  • 1942 – VI miejsce
  • 1945 – III miejsce
  • 1946 – V miejsce
  • 1947 – IV miejsce
  • 1949 – V miejsce
  • 1953 – IV miejsce
  • 1955 – II miejsce
 
  • 1956 – II miejsce
  • 1957 – VI miejsce
  • 1959 – V miejsce
  • 19591963Wycofało się
  • 1967 – III miejsce
  • 1975 – Faza grupowa
  • 1979 – II miejsce
  • 1983 – Faza grupowa
  • 1987 – II miejsce
  • 1989 – Faza grupowa
  • 1991 – III miejsce
  • 1993 – Faza grupowa
  • 1995 – Faza grupowa
  • 1997 – Faza grupowa
  • 1999 – IV miejsce
  • 2001 – Ćwierćfinał
  • 2004 – Faza grupowa
  • 2007 – Ćwierćfinał
  • 2011 – Ćwierćfinał
  • 2015Mistrzostwo
  • 2016Mistrzostwo
  • 2019 – IV miejsce

Aktualna kadra[edytuj | edytuj kod]

23 osobowa kadra na turniej Copa América. Występy i gole aktualne na 7 lipca 2019.

# Imię i nazwisko Data urodzenia Klub Występy (gole)
Bramkarze
1 Gabriel Arias 13 wrześnie 1987 Argentyna Racing Club de Avellaneda 12 (0)
12 Brayan Cortés 11 marca 1995 Chile CSD Colo-Colo 3 (0)
23 Yerko Urra 9 lipca 1996 Chile CD Huachipato 0 (0)
Obrońcy
2 Igor Lichnovsky 7 marca 1994 Meksyk Cruz Azul 6 (0)
3 Guillermo Maripán 6 maja 1994 Hiszpania Deportivo Alavés 22 (2)
4 Mauricio Isla 12 czerwca 1988 Turcja Fenerbahçe SK 113 (4)
5 Paulo Díaz 25 sierpnia 1994 Arabia Saudyjska Al-Ahli Dżudda 20 (0)
15 Jean Beausejour 1 czerwca 1984 Chile Club Universidad de Chile 107 (6)
17 Gary Medel 1 capitan.png 3 sierpnia 1987 Turcja Beşiktaş JK 125 (7)
18 Gonzalo Jara 29 sierpnia 1985 Argentyna Estudiantes La Plata 115 (3)
21 Óscar Opazo 10 października 1990 Chile CSD Colo-Colo 9 (1)
Pomocnicy
6 José Pedro Fuenzalida 22 lutego 1985 Chile CD Universidad Católica 53 (5)
8 Arturo Vidal 22 maja 1987 Hiszpania FC Barcelona 113 (27)
10 Diego Valdés 30 stycznia 1994 Meksyk Santos Laguna 11 (1)
13 Erick Pulgar 15 stycznia 1994 Włochy Bologna FC 22 (1)
14 Esteban Pavez 1 maja 1990 Chile CSD Colo-Colo 6 (0)
16 Pablo Hernández 24 października 1986 Argentyna CA Independiente 30 (3)
20 Charles Aránguiz 17 kwietnia 1989 Niemcy Bayer 04 Leverkusen 76 (7)
Napastnicy
7 Alexis Sánchez 19 grudnia 1988 Anglia Manchester United F.C. 130 (43)
9 Nicolás Castillo 14 lutego 1993 Meksyk Club América 24 (4)
11 Eduardo Vargas 20 listopada 1989 Meksyk Tigres UANL 89 (38)
19 Junior Fernándes 10 kwietnia 1988 Turcja Alanyaspor 19 (0)
22 Ángelo Sagal 18 kwietnia 1993 Meksyk CF Pachuca 17 (2)

Rekordziści[edytuj | edytuj kod]

Występy[edytuj | edytuj kod]

Lp. Zawodnik Lata gry
w kadrze
Mecze Bramki
1. Alexis Sánchez 2006 – 130 43
2. Gary Medel 2007 – 125 7
3. Claudio Bravo 2004 – 119 0
4. Gonzalo Jara 2006 – 115 3
5. Mauricio Isla 2007 – 113 4
Arturo Vidal 2007 – 113 27
7. Jean Beausejour 2004–2019 107 6
8. Eduardo Vargas 2009 – 89 38
9. Leonel Sánchez 1955–1968 85 24
10. Jorge Valdivia 2004–2017 79 7

Aktualizacja: 7 lipca 2019

Gole[edytuj | edytuj kod]

Lp. Zawodnik Lata gry
w kadrze
Bramki Mecze
1. Alexis Sánchez 2006 – 43 130
2. Eduardo Vargas 2009 – 38 89
3. Marcelo Salas 1994–2007 37 70
4. Iván Zamorano 1987–2001 34 69
5. Carlos Caszely 1969–1985 29 48
6. Arturo Vidal 2007 – 27 113
7. Leonel Sánchez 1955–1968 24 85
8. Jorge Aravena 1983–1989 22 36
9. Humberto Suazo 2005–2013 21 60
10. Juan Carlos Letelier 1979–1989 18 57

Aktualizacja: 7 lipca 2019

Selekcjonerzy[edytuj | edytuj kod]

# Trener Narodowość . Od Do . Bilans . Osiągnięcia
M Z R P % Trofea Lata
1. Xabier Azkargorta  Hiszpania listopad 1994 czerwiec 1996 18 9 5 4 59%
2. Nelson Acosta  Urugwaj czerwiec 1996 marzec 2001 69 26 17 26 46%
3. Pedro García  Chile marzec 2001 wrzesień 2001 12 3 1 8 28%
4. Jorge Garcés  Chile wrzesień 2001 grudzień 2001 3 0 1 2 11%
César Vaccia  Chile luty 2002 grudzień 2002 1 0 0 1 0%
5. Juvenal Olmos  Chile styczeń 2003 kwiecień 2005 25 7 9 9 40%
6. Nelson Acosta (2)  Urugwaj kwiecień 2005 lipiec 2007 28 13 8 7 56%
7. Marcelo Bielsa  Argentyna sierpień 2007 luty 2011 50 27 8 15 59%
8. Claudio Borghi  Argentyna luty 2011 listopad 2012 27 11 5 11 47%
9. Jorge Sampaoli  Argentyna grudzień 2012 styczeń 2016 43 26 9 8 67% 1x Copa América 2015
10. Juan Antonio Pizzi  Hiszpania styczeń 2016 październik 2017 32 13 7 12 48% 1x Copa América 2016
11. Reinaldo Rueda  Kolumbia styczeń 2018 nadal 18 6 5 7 33%
%

Stan na 7 lipca 2019.
Kursywą wyróżniono selekcjonerów tymczasowych.
W nawiasie podano, który raz selekcjoner prowadził reprezentację.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Stan aktualny na 27 czerwca 2019.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. PI, Puchar Konfederacji. Niemcy lepsi od Chile w finale turnieju [WIDEO, ZDJĘCIA], „gol24.pl” [dostęp 2017-07-05] (pol.).
  2. FIFA.com, The FIFA/Coca-Cola World Ranking - Ranking Table - South American Zone - FIFA.com, FIFA.com [dostęp 2017-07-05] (ang.).
  3. Podczas kończącego eliminacje meczu z Brazylią w 67 minucie mecz został przerwany, gdyż chilijski bramkarz Roberto Rojas symulował, że został uderzony racą z trybun. Mecz miał zostać powtórzony, jednak podczas śledztwa okazało się, że tak naprawdę piłkarz pociął sobie twarz żyletką. Brazylia wygrała mecz walkowerem, a Chile zostało zdyskwalifikowane.
  4. Kara za incydent z Roberto Rojasem w poprzednich eliminacjach.