Przejdź do zawartości

Seweryn Uruski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Seweryn Maciej Leon Uruski
Ilustracja
Seweryn Uruski (około 1865 roku)
Herb
Sas herb Uruskich
hrabia
Rodzina

Uruscy herbu Sas

Data i miejsce urodzenia

1 czerwca 1817
Biłka Szlachecka

Data i miejsce śmierci

16 sierpnia 1890
Piza

Ojciec

Kajetan Uruski

Matka

Julia Wanda Potocka

Żona

Hermancja Maria z Tyzenhauzów herbu Bawół

Dzieci

Mateusz (1843-1857), Maria Wanda zam. Czetwertyńska, Seweryna Maria zam. Sapieha

Grób Seweryna Uruskiego na cmentarzu Powązkowskim

Seweryn Maciej Leon Uruski herbu Sas (ur. 1 czerwca 1817 w Biłce Szlacheckiej koło Lwowa – zm. 16 sierpnia 1890 w Pizie) – marszałek szlachty guberni warszawskiej, tajny radca i ochmistrz dworu cesarskiego, heraldyk, prezes Heroldii Królestwa Polskiego, autor 15-tomowego, nieukończonego Herbarza szlachty polskiej; hrabia od 1844.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Syn Kajetana i Wandy Julianny Uruskiej-Caboga zd. Potockiej[1].

Ożeniony z Ermancją Hermancją Ermanią Tyzenhauz h. Bawół, z którą miał z nią 3 dzieci:

  • Mateusz Rudolf Michał Uruski (ur. i zm. 1843),
  • Maria Wanda Felicja Uruska (1853-1931)
  • Seweryna Maria Uruska (1860-1931).

Najsłynniejsze jego dzieło to 15-tomowy Herbarz szlachty polskiej, przy czym tomy od I do XIV zostały opracowane przy współudziale Adama Amilkara Kosińskiego. Herbarz wydany został staraniem jego córek dopiero w latach 1904-1917. Zawiera nazwiska zaczynając się od liter A- do Rzy-.

Był właścicielem Pałacu Uruskich w Warszawie, miał też udział w nieudanej inicjatywie budowy targowiska Sewerynów na Dynasach.

Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (pod murem II-31)[2].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Julia Wanda Potocka z Podhajec h. Pilawa (Srebrna) [online], Sejm-Wielki.pl [dostęp 2023-10-29].
  2. Cmentarz Stare Powązki: SEWERYN URUSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-05-24].

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]