Shiba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy rasy psów. Zobacz też: inne znaczenia.
Shiba inu
Shiba Inu.jpg
Shiba inu
Inne nazwy Brushwood Dog, Pies z zarośli
Kraj patronacki Japonia
Wymiary
Wysokość 38,5–41,5 (psy),
35,5–38,5 (suki) cm
Masa ok. 10 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa V, Sekcja 5,
nr wzorca 257
Wzorce rasy
AKC

Shiba inu (柴犬 Shibainu lub Shibaken) – jedna z ras psów należąca do szpiców i psów w typie pierwotnym, zaliczona do sekcji szpiców azjatyckich i ras pokrewnych. Nie podlega próbom pracy[1].

Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów pracujących[2].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Shiba Inu pochodzi z górzystych terenów Japonii. Słowo inu (犬) to z japońskiego pies. Znaczenie prefiksu shiba (柴) jest mniej jasne - słowo to znaczy zarośla - jednak w starym Naganowskim dialekcie słowo to także znaczyło mały. Dlatego więc Shiba Inu jest czasami tłumaczone jako „mały pies z zarośli”[potrzebne źródło]. Środowiskiem shiby były górzyste obszary nad brzegiem Morza Japońskiego, gdzie psy te wykorzystywano do polowań na drobną zwierzynę i ptaki. Używano ich także do polowania na niedźwiedzie i jelenie[3]. Zależnie od okolic, w których je hodowano, psy nieco różniły się między sobą. Gdy w latach 18681912 przywieziono z Anglii psy podobne do angielskich seterów i pointerów myślistwo zyskało w Japonii rangę sportu. Powszechnym stało się też krzyżowanie shiby z angielskimi przybyszami. W latach 1912–1926 Shiba czystej rasy stała się niezmierną rzadkością, ograniczoną do swych pierwotnych obszarów. W zachowanie czystej rasy shiby zaangażowali się wtedy myśliwi i inne wykształcone osoby. Ratowanie ograniczonej liczby czystych w typie psów rozpoczęło się na poważnie od 1928 roku, a w 1934 r. ujednolicono ostatecznie wzorzec rasy. W 1937 r. shibę uznano za pomnik przyrody, następnie rasę tę, nadal hodowaną, ulepszano, aby stała się taką jaką jest znana obecnie.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Charakterystycznie dla szpiców zakręcony ogon nad grzbietem u Shiby inu

Początkowo Shiba była używana do płoszenia ptactwa i polowań na dziki. Obecnie jest to rasa psów do towarzystwa.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Umaszczenie: Czerwone, rudoczerwone, możliwe białe znaczenia na podbrzuszu, łapach i okolicach kufy, spotykana jest także maść czarna podpalana.

Szata: okrywowy włos twardy, szorstki i prosty. Podszerstek miękki i gęsty. Kłąb i zad pokryty jest nieco dłuższym włosem – włos na ogonie jest dłuższy niż na reszcie ciała.

Charakter i usposobienie[edytuj | edytuj kod]

Shiba jest psem niezależnym, jednak lojalnym i przywiązanym do osób, które zdobędą jego zaufanie. Ma dobry kontakt z dziećmi, powinien jednak przebywać w domu tylko ze starszymi dziećmi, które traktują zwierzęta we właściwy sposób. Nie jest polecany dla rodzin z niemowlętami i małymi dziećmi. Wobec nieznajomych zwykle zachowuje dystans, jest nieufny. Łatwo przystosowuje się do życia w różnych warunkach, wymaga jednak regularnych ćwiczeń na smyczy lub na terenie zamkniętym. W przypadku braku odpowiedniej dawki ruchu, posiadają tendencję do niszczenia przedmiotów w domu. Są bardzo zaborcze w stosunku do swoich zabawek, jedzenia i innych przedmiotów, które uznają za swoją własność. W celu zapobiegnięcia wystąpienia negatywnych cech charakteru, zalecana jest jak najwcześniejsza socjalizacja i trening psa, najlepiej przez wykwalifikowanego trenera[4][5].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

  • Głowa: czoło szerokie, policzki dobrze rozwinięte, stop wyraźnie zaznaczony, kufa prosta z lekkimi, krótkimi faflami, przylegającymi, nos powinien być czarny, zgryz nożycowy.
  • Oczy: nieduże, trójkątne, koloru ciemnobrązowego, lekko skośne.
  • Uszy: małe, stojące, trójkątne, nastawione do przodu
  • Szyja: gruba, mocna, proporcjonalna do głowy i tułowia.
  • Sylwetka: grzbiet prosty i silny, lędźwie szerokie, silnie umięśnione, żebra umiarkowanie wysklepione, klatka piersiowa głęboka, brzuch podciągnięty.
  • Ogon: wysoko osadzony, wysoko noszony, zakręcony nad grzbietem, ogon opuszczony sięga prawie do stawów skokowych.
  • Kończyny przednie: proste, łopatka ukośna, łokcie przylegające.
  • Kończyny tylne: udo długie, podudzie krótkie, dobrze rozwinięte.
  • Stopa: palce ścisłe, zwarte, stopa wysklepiona, paznokcie mocne.
  • Ruch: lekki i dynamiczny.
  • Proporcja wysokości i długości 10:11

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Shiba Inu jest najmniejszym z przedstawicieli japońskich szpiców.[3].
  • Na podstawie zdjęcia jednego z psów tej rasy powstał popularny mem internetowy o nazwie "pieseł".

Przypisy

  1. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 197.
  2. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 135.
  3. 3,0 3,1 Eva Maria Krämer: Rasy psów. s. 84.
  4. American Kennel Club: Shiba Inu Page (ang.). [dostęp 2014-02-24].
  5. PetWave: Shiba Inu - Temperament & Personality (ang.). [dostęp 2014-02-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998. ISBN 83-7073-122-8.