Siarczek ołowiu(II)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Siarczek ołowiu(II)
Struktura krystaliczna Próbka galeny
Struktura krystaliczna Próbka galeny
Siarczek ołowiu(II)
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny PbS
Masa molowa 239,30 g/mol
Wygląd ciemnoszare, drobne kryształy o metalicznym połysku
Identyfikacja
Numer CAS 1314-87-0
PubChem 14819[3]
Podobne związki
Inne aniony tlenek ołowiu(II)
Inne kationy siarczek cyny(II), siarczek cynku
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Siarczek ołowiu(II), PbS – nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu siarkowodorowego i ołowiu na +II stopniu utlenienia. Jego postać mineralna - galena stanowi najważniejszą rudę ołowiu.

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Siarczek ołowiu(II) można przygotować w laboratorium w postaci czarnego osadu w wyniku przepuszczenia siarkowodoru przez rozcieńczony kwasowy roztwór soli ołowiu, jak na przykład azotan(V) ołowiu(II) czy octan ołowiu(II):

Pb2+ + H2S → PbS↓ + 2H+

Można go także otrzymać w bezpośredniej reakcji pierwiastków w podwyższonej temperaturze[2].

Właściwości fizyczne[edytuj | edytuj kod]

Występowanie i zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

W przyrodzie występuje jako minerał galena. Większość ołowiu otrzymuje się właśnie z tej rudy. Czysty siarczek ołowiu(II) jest stosowany w technologii materiałów mikro- i optoelektronicznych (np. ogniwa fotoelektryczne, lasery). Stosowany jest także jako detektor w czujnikach promieniowania podczerwonego[4]. Znajduje zastosowanie w wysokotemperaturowych i wysokociśnieniowych smarach[5] oraz do glazurowania wyrobów ceramicznych[2]. Używany jest także jako katalizator w procesie rafinacji ropy naftowej, usuwający tiole[2].

Przypisy

  1. CRC Handbook of Chemistry and Physics. Wyd. 83th. Boca Raton: CRC Press, 2003, s. 4-36.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Pradyot Patnaik: Handbook of inorganic chemicals. New York: McGraw-Hill, 2003, s. 478. ISBN 0-07-049439-8.
  3. Siarczek ołowiu(II) – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  4. Czujniki promieniowania IR
  5. G.L. Simard, H.W. Russell, H.R. Nelson. „Industrial & Engineering Chemistry”. 33 (11), s. 1352–1364, 1941. doi:10.1021/ie50383a006 (ang.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]