Siarczek cynku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siarczek cynku
sfaleryt wurcyt
sfaleryt wurcyt
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny ZnS
Masa molowa 97,47 g/mol
Wygląd biały lub żółtawy, bezwonny proszek
Minerały sfaleryt, wurcyt
Identyfikacja
Numer CAS 1314-98-3
PubChem 14821[1]
Podobne związki
Inne aniony ZnO, ZnSe, ZnTe
Inne kationy CdS, HgS
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Siarczek cynku, ZnS – nieorganiczny związek chemiczny, sól beztlenowa kwasu siarkowodorowego i cynku na II stopniu utlenienia.

Jest to biała substancja krystaliczna, o budowie jonowej. Sublimuje w temperaturze od 1200 °C, pod ciśnieniem 15 MPa. Topi się w temperaturze 1850 °C. Nierozpuszczalny w wodzie i słabych kwasach organicznych. Rozpuszcza się w pozostałych kwasach z wydzieleniem siarkowodoru. Występuje w postaci minerałów: sfalerytu i wurcytu.

Otrzymywanie[edytuj]

Można go otrzymać w wyniku reakcji:

  • metalicznego cynku z siarką po podgrzaniu
Zn + S → ZnS
  • siarczku z rozpuszczalną solą cynku np. ZnSO4
ZnSO4 + Na2S → ZnS↓ + Na2SO4

Zastosowanie[edytuj]

Syntetyczny siarczek cynku stosuje się w przemyśle do produkcji pigmentu – litoponu, nietoksycznego, o dobrej zdolności kryjącej.

Siarczek cynkowy z domieszką soli miedzi lub srebra jest stosowany do pokrywania ekranów w kineskopach, oraz jako scyntylator do pomiaru promieniowania jonizującego. W analizie chemicznej otrzymywany w celu oddzielania i odznaczania cynku.

Przypisy