Sibianor aurocinctus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sibianor aurocinctus
Ohlert, 1865
Samica
Samica
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Podtyp szczękoczułkowce
Gromada pajęczaki
Rząd pająki
Rodzina skakunowate
Podrodzina Pelleninae
Rodzaj Sibianor
Gatunek Sibianor aurocinctus
Synonimy
  • Heliophanus aurocinctus Ohlert, 1865
  • Attus heterophtalmus Westring, 1851
  • Attus aenescens Simon, 1868
  • Ballus aenescens (Simon, 1868)
  • Bianor aenescens (Simon, 1868)
  • Bianor aurocinctus (Ohlert, 1865)
  • Bianor inexploratus Logunov, 1991

Sibianor aurocinctusgatunek pająka z rodziny skakunowatych.

Gatunek ten został opisany w 1865 roku przez G. H. Emila Ohlerta jako Heliophanus aurocinctus[1]. W nowym rodzaju Sibianor umieszczony został w 2001 roku przez Dimitrija Łogunowa jako jego gatunek typowy[2][3].

Osobnik z Łotwy

Samce tego pająka osiągają 1,5 mm długości i 1,1 mm szerokości prosomy oraz 1,58 mm długości i 1,1 mm szerokości opistosomy. U samic wymiary prosomy to od 1,6 mm długości i od 1,26 mm szerokości, a opistosomy 2,25 mm długości i 1,53 mm szerokości. Ubarwienie podobne u obu płci. Na rdzawym, szagrynowanym karapaksie rzadkie, białe łuski i czarne okolice oczu. Opistosoma i kądziołki przędne szarobrązowe. Szczękoczułki, warga dolna i sternum żółtobrązowe. Przednie odnóża rdzawe z czerownymi goleniami, pozostałe żółtobrązowe z ciemniejszymi udami. Samiec wyróżnia się kształtem tegulum i położeniem jego gałeczki. Samica słabo odróżnialna od S. nigriculus[3].

Gatunek o subborealnym rozsiedleniu eurosyberyjskim. Rozprzestrzeniony od Anglii i Francji, przez Europę Środkową i Ural Południowy po Zabajkale na wschodzie[3]. Znany również z Polski[4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. E. Ohlert. Arachnologische Studien. „Programm zur öffentlichen Prüfung der Schüler der höheren Burgschule Königsberg”. 1865, s. 1-12, 1865. 
  2. Norman I. Platnick: Sibianor aurocinctus. W: World Spider Catalog Version 16.5 [on-line]. Natural History Museum Bern. [dostęp 2016-02-18].
  3. a b c D. V. Logunov. A redefinition of the genera Bianor Peckham & Peckham, 1885 and Harmochirus Simon, 1885, with the establishment of a new genus Sibianor gen. n. (Aranei: Salticidae). „Arthropoda Selecta”. 9, s. 221-286, 2001. 
  4. Marek Żabka. Salticidae. Pajaki skaczące (Arachnida: Araneae). „Fauna Polski”. 19, s. 41-42, 1997. Muzeum i Instytut Zoologii PAN. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]