Sierżant sztabowy Policji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
naramiennik (wzór: 1995)

Sierżant sztabowy Policji (sierż. szt.) – najwyższy stopień podoficerski w Policji. Niższym stopniem jest starszy sierżant, a wyższym młodszy aspirant. Na stopień ten mianuje komendant wojewódzki Policji lub komendant szkoły. Nadanie wyższego stopnia nie może nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu w stopniu starszego sierżanta 2 lat. Odpowiednik wojskowego stopnia sierżanta sztabowego[a], starszego sierżanta sztabowego[b], oraz starszego ogniomistrza w Państwowej Straży Pożarnej[1]. Uzyskanie stopnia sierżanta sztabowego możliwe jest, jeżeli policjant posiada 3 grupę zaszeregowania, tj. referenta.[potrzebny przypis]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie stopni wojskowych, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Celno-Skarbowej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego i Służby Kontrwywiadu Wojskowego odpowiadających stopniom policyjnym (Dz.U. z 2017 r. poz. 408).

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Dotyczy żołnierzy rezerwy, którzy w dniu przyjęcia do służby w Policji posiadali stopień wojskowy zachowany na podstawie art. 179 albo art. 180 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 330).
  2. Dotyczy żołnierzy rezerwy, którzy w dniu przyjęcia do służby w Policji posiadali stopień wojskowy zachowany na podstawie art. 179 albo art. 180 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.