Skowroniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Skowroniak
Ramphocoris clotbey[1]
(Bonaparte, 1850)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina skowronki
Rodzaj Ramphacornis
Bonaparte, 1850[2]
Gatunek skowroniak
Synonimy
  • Melanocorypha clot-bey Bonaparte, 1850[3]
  • Rhamphocoris clotbey (Bonaparte, 1850)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Skowroniak[5] (Ramphocoris clotbey) – gatunek małego ptaka z rodziny skowronków (Alaudidae). Występuje w północnej Afryce oraz na Bliskim Wschodzie. Nie jest zagrożony wyginięciem.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Jedyny przedstawiciel rodzaju Ramphocoris[5][6]. Nie wyróżnia się podgatunków[3][6].

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Występuje w północnej Afryce, od Sahary Zachodniej, przez Maroko, Tunezję i północną Algierię, aż do północno-zachodniej Libii. Zasiedla także centralny Półwysep Arabski, Jordanię, północną Arabię Saudyjską, wschodni Izrael i południowo-wschodni Irak. Środowisko życia stanowią pustynie, zarośla i stepy[7].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała wynosi 17–18 cm[3], rozpiętość skrzydeł 36–40 cm[8]. Długość skrzydła wynosi u samców 128–133 mm, u samic 124–128 mm. Masa ciała u samców wynosi 52–55 g, zaś u samic średnio 45 g[3]. Występuje nieznaczny dymorfizm płciowy, samice są mniej kontrastowo i wyraźnie ubarwione niż samce. Obszar pod okiem biały, podobnie jak plamka przy dolnej szczęce i pod pokrywami usznymi. Poza tym boki głowy ciemnoszare. Wierzch ciała płowy, boki również. Spód ciała niemal biały, na piersi występuje plamkowanie. Lotki II i I rzędu brązowoszare, posiadają białe zakończenia. Dziób gruby[9].

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Jaja skowroniaka

Sezon lęgowy trwa od końca marca do końca maja, w Jordanii do kwietnia. Gniazdo mieści się na ziemi, pod krzewem lub kamieniem. Stanowi je płytki dołek wyściełany roślinnością. Samica składa 2 białokremowe jaja, z czerwonobrązowymi plamkami[8]. Między rokiem 1930 a 1931 znaleziono parę ptaków z czterema jajami[10].

Pożywienie stanowią nasiona, rośliny i owady. Używa dzioba do przełamywania pędów. Twarde nasiona może połykać w całości[8].

Status[edytuj | edytuj kod]

IUCN uznaje skowroniaka za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako od często spotykanego po rzadki. Trend liczebności populacji uznawany jest za stabilny[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ramphocoris clotbey, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. Ramphocoris, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] [dostęp 2013-06-10] (ang.).
  3. a b c d E. de Juana, F. Suárez: Thick-billed Lark (Ramphocoris clotbey). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2016. [dostęp 2016-02-15]. (ang.)
  4. a b Ramphocoris clotbey, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  5. a b Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Alaudidae Vigors, 1825 - skowronki - Larks (wersja: 2020-11-17). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-02-17].
  6. a b F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Nicators, Bearded Reedling, larks (ang.). IOC World Bird List (v11.1). [dostęp 2021-02-17].
  7. Species factsheet: Ramphocoris clotbey (ang.). BirdLife International, 2021. [dostęp 2021-02-17].
  8. a b c Alouette de Clot-Bey (fr.). oiseaux.net. [dostęp 5 maja 2013].
  9. Yoav Perlman i Yosef Kiat: In-hand identification of Thick-billed Larks (Ramphocoris clotbey) in the Negev, Israel, February 2011. Israel Ornithological Center, 2011.
  10. Guy M . Kirwan. A Syrian record: the case of Aharoni's Thick-billed Larks Ramphocoris clotbey. „Bulletin of The British Ornithologists' Club”. 124, s. 227–232, 2004. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]