Skunksik smukły

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Skunksik smukły
Spilogale gracilis[1]
Merriam, 1890[2]
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
Rodzina skunksowate
Rodzaj skunksik
Gatunek skunksik smukły
Podgatunki
  • S. g. amphiala Dickey, 1929
  • S. g. amphialus Dickey, 1929
  • S. g. gracilis Merriam, 1890
  • S. g. latifrons Merriam, 1890
  • S. g. leucoparia Merriam, 1890
  • S. g. lucasana Merriam, 1890
  • S. g. martirensis Elliot, 1903
  • S. g. phenax Merriam, 1890
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Skunksik smukły[4] (Spilogale gracilis) – gatunek ssaka z rodziny skunksowatych (Mephitidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w zachodniej części Ameryki Północnej, w zachodniej części USA, północnym Meksyku i południowo zachodniej części Kolumbii Brytyjskiej. Występuje na terenach górzystych, na ogół blisko strumieni otoczonych skałami[5].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Skunksik smukły jest przeszło dwa razy mniejszy od skunksa zwyczajnego. Długość zwierząt wraz w ogonem waha się od 35 cm do 45 cm (średnio 42,3 cm). Samce ważą 336 to 734 g (średnio 565 g). Samice zarówno długość ciała jak i ciężar mają przeciętnie o 6% mniejszy. Ich średnia długość wynosi 36 cm a ciężar 36.8 g. Sam ogon natomiast ma długość u samców 13,4 cm u samic 12,9 cm[6].

Ma puszyste, czarno-białe futro, przy czym u dorosłych osobników biel przybiera niekiedy wyraźnie kremowy odcień[7]. W przeciwieństwie do skunksa zwyczajnego sprawiają wrażenie czarnych z szerokimi białymi pasami grzbietowymi i brzusznymi zaczynającymi się od tyłu głowy i biegnącymi wzdłuż ciała. Uszy ma małe, okrągłe z białą plamką. Biała plamka występuje też na ogół między oczami. Ich ogon o długości od 10 do 16 cm jest bardzo puszysty,o długich włosach, przeważnie czarnych u nasady, przechodzących w jaśniejsze na końcu. Pazury na przednich łapach ma dłuższe i bardziej zakrzywione, niż na tylnych[7].

Behawior[edytuj | edytuj kod]

Aktywny o zmierzchu. Krótkowzroczny. Lepiej od wzroku działają zmysły węchu i dotyku. Terytorialista, zwłaszcza gdy chodzi o samce. Ich terytorium ma średnicę do 1 km. Samice w okresie zimowym łączą się w grupy do 20 osobników i śpią przez tygodnie, aczkolwiek nie są prawdziwymi hibernatorami[6].

Mają podobny do skunksów behawior obronny, tzn. w razie zagrożenia spryskują wroga cuchnącą wydzieliną gruczołów odbytowych. Spryskanie to ma charakter "wystrzelenia" spreju, a poprzedza go szereg znaków: podniesienie ogona, tupanie, syczenie, drapanie, a następnie odwrócenie się i wycelowanie między oczy wroga[8]. Wystrzeliwana wydzielina wygląda jak szare mydło i zasięg jej rażenia dochodzi do 30 m. Zawiera ona merkaptany i inne cuchnące związki organiczne[9].

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Okres aktywności rozrodczej samców rozpoczyna się w końcu marca i trwa do września. Wtedy powiększają się jądra i zaczynają być produkowane plemniki. Ruja u samic ma miejsce we wrześniu i dopiero wtedy dochodzi do zapłodnienia. Wyboru partnera dokonują samice. Ciąża trwa 210-230 dni, przy czym przez 180-200 dni płody w stadium blastuli pływają swobodnie w macicy bez zagnieżdżenia się w jej ścianach. Młode rodzą się pod koniec kwietnia i w maju. Mioty liczą od 2 do 5 sztuk. Opiekuje się nimi wyłącznie matka przez około 4-5 miesięcy. Samice mogą zajść w ciążę już w pierwszym roku życia. Samce swoja aktywność rozrodczą wykazują rok później[6].

Pokarm[edytuj | edytuj kod]

generalistami pokarmowymi. Odżywiają się owadami, jajami ptasimi, młodymi królikami[6], owocami, drobnymi ssakami a także stawonogami i pajęczakami[8]. Opisywani są jako złodzieje jaj indyków na fermach[6]. Łatwo przystosowuje się do nowych źródeł żywności jakie tworzy cywilizacja ludzka[6].

Znaczenie gospodarcze[edytuj | edytuj kod]

Zwalczają dość skutecznie owady i pajęczaki w okresach ich masowych pojawień, przyczyniając się do ochrony upraw[6][8]. Ponadto sprawdzają się jako domowi ulubieńcy, gdyż są przyjazne i dają się tresować. Z drugiej strony dzikie populacje skunksika mogą wyrządzać szkody budując nory w obrębie domostw i na strychach oraz kradnąc jaja indycze z ferm[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Spilogale gracilis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. C.H. Merriam. Annotated list of mammals of the San Francisco Mountain Plateau and desert of the Little Colorado in Arizona, with notes on their vertical distribution, and descriptions of new species. „North American Fauna”. 3, s. 83, 1890 (ang.). 
  3. A.D. Cuarón, K. Helgen & F. Reid: Spilogale gracilis (ang.). The IUCN Red List of Threatened Species, 2016. [dostęp 2019-06-30].
  4. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 163. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  5. Whitaker, Jr., J., The Audubon Society Field Guide to North American Mammals., 1980.
  6. a b c d e f g h Davis, W., D. Schmidly. 1994. The Mammals of Texas. Austin, TX: Texas Parks and Wildlife Nongame and Urban Program.
  7. a b B. J. Verts, Leslie N. Carraway and Al Kinlaw (2001) Spilogale gracilis. Mammalian Species 674: 1-10.
  8. a b c Savage, C. July 1999. Debunking the skunk. Canadian Geographic, 119(5): 20-22.
  9. Wheeler, M. June 1998. Discover, 19(6): 44-48.