Sobór Przemienienia Pańskiego w Żytomierzu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sobór Przemienienia Pańskiego
Спасо-Преображенський Кафедральний собор у Житомирі
sobór katedralny
Państwowy rejestr zabytków nieruchomych Ukrainy
Distinctive emblem for cultural property.svg 18-101-0109
Ilustracja
Żytomierski sobór – na pierwszym planie dzwonnica
Państwo  Ukraina
Obwód  obwód żytomierski
Miejscowość Coat of Arms of Zhytomyr.svg Żytomierz
Wyznanie prawosławne
Kościół Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego
Eparchia żytomierska
Wezwanie Przemienienia Pańskiego
Wspomnienie liturgiczne 6/19 sierpnia
Położenie na mapie Żytomierza
Mapa lokalizacyjna Żytomierza
Sobór Przemienienia Pańskiego
Sobór Przemienienia Pańskiego
Położenie na mapie obwodu żytomierskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu żytomierskiego
Sobór Przemienienia Pańskiego
Sobór Przemienienia Pańskiego
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Sobór Przemienienia Pańskiego
Sobór Przemienienia Pańskiego
Ziemia50°15′27,0″N 28°39′27,0″E/50,257500 28,657500
Strona internetowa

Sobór Przemienienia Pańskiego w Żytomierzu (ukr. Свято-Преображенський кафедральний собор) – katedralna świątynia prawosławna w Żytomierzu zbudowana w 1864 według projektu K. Rochaua położona przy pl. Zwycięstwa 12.

Wnętrze soboru

Historia[edytuj]

Projekty zbudowania soboru w Żytomierzu pojawiły się już w latach czterdziestych XIX wieku, jednak z powodów finansowych konstruowanie cerkwi rozpoczęto dopiero w 1851. Dwa lata później prace były już ukończone, jednak w wyniku runięcia dzwonnicy świątynia uległa zniszczeniu. Nowy projekt budowy soboru przedstawił władzom niemiecki architekt tworzący w Rosji K. Rochau – dla murowanej cerkwi zbudowanej na planie krzyża przewidziano kostium rusko-bizantyński. Świątynia posiadać miała trzy nawy, pięć kopuł oraz czteropiętrową dzwonnicę.

Sobór w stanie surowym stanął w 1864 w centrum miasta. Do dziś posiada charakterystyczną barwę cytrynowożółtą nadającą mu niepowtarzalny charakter. Wnętrze gmachu wykonano z granitów i labradorytów pochodzących z guberni wołyńskiej.

Bibliografia[edytuj]

  • Zbigniew Hauser, Jacek Tokarski, Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Ukrainie, Tom 3, ​ISBN 978-83-87654-12-2