Sowica jastrzębia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sowica jastrzębia
Uroglaux dimorpha[1]
(Salvadori, 1874)
Ilustracja
Ilustracja z 1875; autor: John Gould
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd sowy
Rodzina puszczykowate
Podrodzina sowice
Rodzaj Uroglaux
Mayr, 1937
Gatunek sowica jastrzębia
Synonimy
  • Athene dimorpha Salvadori, 1874
  • Ninox dimorpha (Salvadori, 1874)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Sowica jastrzębia[3] (Uroglaux dimorpha) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny puszczykowatych (Strigidae). Zasiedla Nową Gwineę. Nie jest zagrożony wyginięciem.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Jedyny przedstawiciel rodzaju Uroglaux[3][4]. Blisko spokrewniony z sowami z rodzaju Ninox, w którym niekiedy bywał umieszczany[5]. Nie wyróżnia się podgatunków[4][5].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Całkowita długość ciała wynosi około 34 cm, w tym na dziób przypada 2,5 cm, zaś na ogon 15,7 cm. Skrzydło mierzy 20 cm, skok 3,3 cm. Długość środkowego pazura wynosi 2,7 cm[6]. Wierzch ciała szarobrązowy, pióra na głowie i szyi płowo obrzeżone. Grzbiet i skrzydła pokrywają nieregularne płowoszare pasy. Szlara i brzuch płowe, jasne. Sterówki i lotki szarobrązowe. Skok gęsto płowo opierzony, stopy żółte. Dziób ołowianoszary, zaś tęczówka żółta[7].

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Całkowity zasięg występowania szacowany jest na 181 000 km²; obejmuje wschodnią i zachodnią część Nowej Gwinei[8] oraz wyspę Yapen[6]. Środowisko życia stanowią lasy do wysokości 1200 m n.p.m.[9]

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Pożywienie stanowią gryzonie, owady oraz małe i średnie ptaki (w tym gołębie z rodzaju Ptilinopus). Biologia rozrodu mało poznana, osobniki młode obserwowano w sierpniu[10].

Status[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2017 roku uznaje sowicę jastrzębią za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern), wcześniej miała ona status Niedostateczne Dane (DD – Data Deficient). Trend liczebności populacji uznaje się za spadkowy[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Uroglaux dimorpha, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b BirdLife International, Uroglaux dimorpha, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2017 [online], wersja 2020-2 [dostęp 2020-08-04] (ang.).
  3. a b Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Ieraglaucinae Bonaparte, 1854 - sowice (Wersja: 2020-07-29). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-08-04].
  4. a b F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Owls (ang.). IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-08-03].
  5. a b Papuan Hawk-owl (Uroglaux dimorpha) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-19)].
  6. a b J. H. Gurney. On some Eastern Owls. „Ibis”, s. 172, 1884. 
  7. Richard Bowdler Sharpe: Catalogue of Birds in the British Museum. T. 2. Striges. 1875, s. 175.
  8. Papuan Hawk-owl Uroglaux dimorpha. BirdLife International. [dostęp 13 października 2013].
  9. Ernst Mayr: List of New Guinea birds : a systematic and faunal list of the birds of New Guinea and adjacent islands. 1941, s. 79.
  10. J. Del Hoyo, A. Elliot & J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. T. 5: Barn-Owls to Hummingbirds. Lynx Edicions, 1999. ISBN 84-87334-25-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]