Sprint (pocisk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sprint
Sprint-i-box.jpg
Informacje podstawowe
Zwalczane cele ICBM
Faza terminalna
Państwo Stany Zjednoczone
Producent Martin Marietta
Wejście do służby IOC: 3 września 1974
FOC: 1 października 1975
Status systemu nieaktywny
Wycofanie ze służby 2 października 1975
Pocisk
Platforma pocisku silosy
Miary pocisku
Długość 8,23 m
Średnica 1,37 m
Masa 3401,94 kg
Prędkość przy wypaleniu 17 Ma (5780 m/s)
Napęd
Liczba stopni napędu dwustopniowy
I stopień Hercules X-265, ciąg: 2900 kN,
na paliwo stałe
II stopień Hercules X-271,
na paliwo stałe
Głowica
Liczba głowic jedna
Rodzaj głowicy jądrowa W-66, 1 kT
Zasięg i pułap
Zasięg 40 km
Zakres pułapu antybalistycznego 38,4 km
System
Nazwa Safeguard
Radar Multifunction Array Radar (MAR)
Missile Site Radar (MSR)
Perimeter Acquisition Radar (PAR)
Użytkownicy
US Army

Sprint – uzbrojony w głowicę jądrową o mocy 1 kT pocisk antybalistyczny krótkiego zasięgu, stanowiący – obok pocisku Spartan – element amerykańskiego systemu antybalistycznego Safeguard.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Po likwidacji programu antybalistycznego Sentinel i rezygnacji z rozwoju związanego z tym programem pocisku Nike-Zeus, sekretarz obrony USA Robert McNamara zdecydował iż Armia potrzebuje bardziej zaawansowanego systemu obrony antybalistycznej, uzbrojonego w ulepszone pociski o większym przyśpieszeniu. Decyzja o powstaniu nowego systemu, pod tymczasowym kodem Nike X, została ogłoszona 30 stycznia 1964 roku. Nowy system miał być systemem dwuwarstwowym, w którym nadlatujące głowice międzykontynentalnych pocisków balistycznych miałyby być zwalczane w pierwszej kolejności na wysokości od 112 do 160 km, druga zaś linia obrony przechwytywać miała wrogie głowice na wysokości od 32 do 48 km. Realizując tę koncepcję, podjęto prace nad pociskiem dalekiego zasięgu Spartan oraz pociskami krótkiego zasięgu Sprint.