RIM-161 Standard Missile 3 Block IA

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
RIM-161 SM-3 Block IA
Ilustracja
Informacje podstawowe
Zwalczane cele SRBM, MRBM
Faza środkowa, terminalna
Państwo USA
Producent Raytheon
Wejście do służby 2004
Status systemu aktywny
Pocisk
Platforma pocisku okręty Aegis BMD
Miary pocisku
Długość 6,70 m
Średnica 0,53 m
Masa 2.857,63 kg (wraz z kanistrem)
Prędkość przy wypaleniu 3,2 km/s
Napęd
I stopień United Techologies MK 72
II stopień Atlantic Research Corp. MK 104 dual-thrust
III stopień Alliant Techsystem MK 136
Głowica
Rodzaj głowicy kinetyczna
Typ głowicy kinetycznej egzoatmosferyczna, LEAP
Zasięg i pułap
Zasięg 500 km
Zakres pułapu antybalistycznego do 160 km
System
Nazwa Navy Theater Wide
Liczba pocisków w wyrzutni 96 - 122 VLS
Radar okrętowy AN/SPY-1D(V)
Użytkownicy
USA, Japonia

RIM-161 Standard Missile 3 Block IA (SM-3 Block IA) – morski amerykański, antybalistyczny pocisk rakietowy przeznaczony do zwalczania balistycznych pocisków krótkiego (SRBM), i średniego zasięgu (MRBM) w fazie środkowej (Midcourse Phase Defense), oraz w niższym pułapie (Lower tier) lotu pocisku balistycznego w fazie końcowej (Terminal Phase Defense). Stacjonujące na okrętach Aegis BMD pociski SM-3 są elementem amerykańskiego systemu obrony antybalistycznej Balistic Missile Defense, spełniając w nim funkcje morskiego systemu obrony teatru działań i odpowiadając w pewnym stopniu lądowym pociskom antybalistycznym THAAD.

Zmodyfikowany pocisk SM-3 Block IA wystrzelony z krążownika rakietowego typu Ticonderoga USS Lake Erie (CG-70), posłużył do zniszczenia amerykańskiego zepsutego satelity wywiadowczego USA 193 21 lutego 2008 roku.

Konstrukcja[edytuj]

Pociski Standard Missile 3 wykorzystują technologie opracowane dla pocisku Raytheon RIM-156 Standard Missile 2ER Block IV, który służył do zwalczania celów powietrznych, i - w ograniczonym zakresie - balistycznych. Z pocisku SM-2, SM-3 Block IA przejął kadłub oraz dwa pierwsze stopnie napędowe i dodał trzeci stopień Alliant Techsystem MK 136 na paliwo stałe, a także systemy nawigacji GPS/INS oraz głowicę kinetyczną LEAP (Lightweight Exo-atmospheric Projectile).

Pierwszy stopień napędowy zawierający silnik startowy służący początkowemu rozpędzeniu pocisku ma średnice 21 cali , czyli 0.53 m, następne jednak stopnie są węższe i posiadają średnice już tylko 13,5 cala (0,34 m), stąd też pociski te zwane są czasami pociskami "SM-3 13,5 cala" - w odróżnieniu od pocisków SM-3 Block II i Block IIA - zwanych "SM-3 21 cali", gdyż posiadają jednakową średnicę 21 cali na całej swej długości.

Według pierwotnych planów, pociski SM-3 miały dysponować tzw. prędkością wypalenia (velocity burnout) - czyli prędkością lotu pocisku w momencie zaprzestania pracy i odłączenia się ostatniego stopnia napędowego - wynoszącą 4,5 km/s, jednakże okazało się to niemożliwe do osiągnięcia dla przemysłu, wobec ograniczeń budżetowych. Pocisk SM-3 13,5 cala, dysponuje więc prędkością wypalenia wynosząca jedynie 3,2 km/s co uniemożliwia mu zwalczanie pocisków dalekiego zasięgu.

Lightweight Exo-Atmospheric Projectile

Pocisk SM-3 Block IA uzbrojony jest w głowicę kinetyczną Lightweight Exo-Atmospheric Projectile - LEAP (Lekki Pocisk Egzosferyczny) samonaprowadzającą się na cel za pomocą działającego na podczerwień jednokolorowego układu FLIR (Forward-Looking Infrared), korzystając przy tym z autonomicznego układu sterowania i kontroli SDACS (Solid Divert and Attitude Control System).

Bibliografia[edytuj]