Stacja demontażu pojazdów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stacja demontażu pojazdów (skrót: SDP) – urządzenie, zakład prowadzący przetwarzanie, w tym demontażu samochodów wycofanych z eksploatacji (skrót: SWE)[1].

Zarys ogólny funkcjonowania stacji[edytuj]

Przebieg demontażu samochodów[edytuj]

Proces demontażu pojazdów samochodowych uzależniony jest od wielu czynników związanych z wyposażeniem zakładu[2]. Z tego względu możliwe są nieznaczne odstępstwa od wskazanych w dokumentach ustawodawczych i wykonawczych, określających funkcjonowanie instalacji demontażu samochodów. Odstępstwa mogą dotyczyć jedynie sposobu demontażu związanego z pozyskiwaniem części i zespołów do ponownego zastosowania, jak również proponowanego wyposażenia (narzędzia i urządzenia) oraz w niektórych przypadkach kolejności i zakresu przeprowadzanych operacji. Natomiast procedury funkcjonowania zakładu są wyraźnie określone, a sposób ich realizacji precyzyjnie opisany w technologii demontażu pojazdów.

Typowe operacje przy demontażu[edytuj]

Operacje, które muszą być wykonane ze względu na bezpieczeństwo i ochronę środowiska[1]:

  • Pomiar masy własnej pojazdu dostarczonego do demontażu.
  • Demontaż akumulatora z pojazdu i umieszczenie go w specjalnym pojemniku (operacja niebezpieczna)
  • Demontaż poduszki powietrznej (operacja niebezpieczna)
  • Osuszenie pojazdu z płynów (operacja niebezpieczna):
  1. paliwa,
  2. gazu CNG ze zbiornika i z instalacji gazowej (tylko urządzenie specjalne),
  3. oleju silnikowego,
  4. oleju przekładniowego (skrzynia biegów, przekładnia główna, mosty),
  5. oleju z układu wspomagania kierownicy,
  6. oleju z amortyzatorów (przy demontażu podzespołu),
  7. płynu chłodzącego,
  8. czynnika z układu klimatyzacji (tylko urządzenie specjalne),
  9. płynu niezamarzającego ze spryskiwaczy szyb,
  10. płynu hamulcowego (tylko urządzenie specjalne – próżniowe)
  11. oleju ze sprężyn gazowych (przy demontażu podzespołu).
  • Demontaż filtrów paliwa, oleju, powietrza i nawiewu.
  • Demontaż zbiornika gazu.

Operacje, które należy wykonać ze względu na potrzeby recyklingu:

  • Demontaż gaśnicy.
  • Demontaż narzędzi, trójkąta ostrzegawczego i podnośnika.
  • Demontaż drzwi i pokryw.
  • Demontaż siedzeń.
  • Demontaż szyb i uszczelek.
  • Demontaż kół i opon.
  • Demontaż silnika, przekładni i elementów osprzętu (np. alternatora, rozrusznika, wału napędowego).
  • Demontaż katalizatorów (składować według przepisów).
  • Demontaż i segregacja tworzyw sztucznych (w tym zderzaków, desek rozdzielczych, reflektorów, nakładek, listew itp.).
  • Demontaż tapicerki i pianek.
  • Demontaż wykładzin.
  • Demontaż instalacji elektrycznej.
  • Strzępienie (rozdrabnianie) karoserii z pozostałymi elementami (tylko w strzępiarce)[1].
  • Segregacja części i materiałów do: recyklingu, ponownego użycia i odpadów.
  • Pomiar mas materiałów przeznaczonych do recyklingu i odpadów.

Sieć stacji na terenie Polski[edytuj]

Od roku 2010 sukcesywnie na terenie Polski wzrasta liczba stacji demontażu pojazdów samochodowych. W czerwcu 2010 roku było zarejestrowanych 689 tego typu obiektów, a w grudniu 2012 liczba ich zwiększyła się do 792. W kwietniu 2015 roku województwem o najbardziej rozbudowanej sieci stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji było województwo wielkopolskie z liczbą 118 stacji, na drugim miejscu województwo śląskie - 107, a na trzecim mazowieckie, posiadające na ten czas 103 stacje. Województwami o najsłabiej w tym czasie rozbudowanej sieci stacji demontażu były województwa opolskie (23 stacji) i świętorzyskie (24 stacje)[3].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c Ustawa z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2015 r. Nr 0, poz. 140).
  2. Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2005 r. Nr 143, poz. 1206).
  3. Ryszard Gola-Sienkiewicz. Recykling pojazdów - analiza rynku. „Recykling”, s. 28-30, 2015-06. Abrys Sp. z o.o. Wydawnictwa Komunalne. ISSN 1731-9927. 

Linki zewnętrzne[edytuj]