Przejdź do zawartości

Stanisław Mioduszewski (pisarz)

Dodaj linki
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Stanisław Mioduszewski
Data i miejsce urodzenia

7 lutego 1908
Kamieńskie

Data i miejsce śmierci

4 sierpnia 1991
Sandomierz

Narodowość

polska

Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Stanisław Mioduszewski (ur. 7 lutego 1908 w Kamieńskiem, zm. 4 sierpnia 1991 w Sandomierzu) – polski dzienikarz, pisarz, marynarz, podróżnik.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 7 lutego 1908 w Kamieńskiem jako syn Franciszka (urzędnik) i Wandy z domu Kwiatkowskiej[1]. Jako dziecko mieszkał w Krakowie, Wiedniu, Warszawie, a od 1922 w bieszczadzkim majątku leśnym Maniów, zarządzanym przez ojca[1]. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im Królowej Zofii w Sanoku, z którego wystąpił 11 lutego 1926 w trakcie VI klasy[2][1]. Po przerwaniu nauki w 1927 został marynarzem w charakterze chłopca okrętowego w Gdyni[3][1].

Od 1929 do 1932 służył w Marynarce Wojennej, a do 1933 był członkiem załóg statków handlowych i rybackich[3][1]. Jego poetycki debiut datuje się na 1929 przy okazji publikacji wiersza pt. Wędrowiec w czasopiśmie „Kurier Literacko-Naukowy” (nr 15)[1]. W 1932 eksternistycznie zdał egzamin dojrzałości[1]. W charakterze dziennikarza był zatrudniony w Centralnej Agencji Prasowej w Warszawie (1932-1933)[1]. W 1933 podjął studia na Wyższej Szkole Dziennikarskiej w Warszawie[3][1]. Dalej pracował w „Expressie Ilustrowanym” w Gdyni (1934), w „Kurierze Porannym” w Warszawie (1935), w Polskim Radiu w Toruniu (1935)[1]. W 1934 był współzałożycielem grupy literackiej pod nazwą Śpiewni Rzemieślnicy (wraz z Romanem Goldwasserem i Konstantym Mikiewiczem)[1]. Z uwagi na kłopoty finansowe w 1935 przerwał studia[1]. W tym samym roku przystąpił do Syndykatu Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej[1]. W 1938 związany z redakcją „Kuriera Wieczornego” w Krakowie[1].

W 1939 podjął pracę w Instytucie Rybackim w Gdyni na stanowisku referenta prasowego[1]. W chwili wybuchu II wojny światowej zaskoczył go podczas przebywał w podróży morskiej w Göteborgu, gdzie został internowany przez władze Szwecji[1]. Tam skontaktował się z działaczami Szwedzkiej Parti Komunistyczne, w konsekwencji czego aresztowano go[1]. Po upływie czterech miesiący w lutym 1940 udał się do Związku Radzieckiego, gdzie został zatrudniony w charakterze konsultanta w wytwórni filmowej Mosfilm w Moskwie, a potem w redakcji pisma „Nowe Widnokręgi”[1]. Później wstąpił do formowanej od 1941 Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, po czym skierowano go do Wielkiej Brytanii[1]. Tam do sierpnia 1944 służył w Marynarce Wojennej Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, z szeregów której zwolniono go z powodów zdrowotnych[1].

Od 1945 był dziennikarzem w ekspozyturze agencji prasowej Polpress w Londynie[1]. Także w 1945 przystąpił do komórki PPS przy Konsulacie Generalnym RP w Londynie[1]. W marcu 1946 wrócił do Polski[1]. Jako dziennikarz pracował kolejno w oddziale Socjalistycznej Agencji Prasowej w Gdańsku, w redakcji „Kuriera Morskiego” (jako współzałożyciel), w „Życiu Warszawy” (1948), „Głosie Szczecińskim” (1949), „Expressie Wieczornym” (1951-55) i „Sztandarze Młodych” (1955-59)[1]. W Polskim Radiu współdziałał przy tworzeniu słuchowisk[1]. Należał do PZPR (1948), Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, Związku Literatów Polskich (1955-1957, 1963-1990), Stowarzyszenia Marynistów Polskich, Stowarzyszenia Działaczy Kultury, Towarzystwa Wiedzy Powszechnej[1][3].

Po wojnie pisał sztuki dramatyczne, teksty publicystyczne, reportaże, śpiewogry i słuchowiska[1]. Jako powieściopisarz i marynista opisywał Afrykę Zachodnią, w tym Nigerię[4].

Od 1960 trudnił się wyłącznie twórczością literacką[1]. Później zamieszkiwał w Szczecinie, od 1966 w Radomiu, a od 1969 w Sandomierzu[1]. Zmarł 4 lipca 1991 w Sandomierzu[1].

Publikacje

[edytuj | edytuj kod]
  • Pan Stonka (1952)[1]
  • Na wielkich budowlach Planu sześcioletniego (1953)[1]
  • Czarodziejskie wrzeciono (1955)[1]
  • Pochyły rejs (1955)[1]
  • Stworzenie świata według Jean Effela (1956)[1]
  • Sto stopni długości wschodniej (1962)[3]
  • Jachtem przez dżungle Nigerii (1964)[3]
  • Pod flagą kupców ryzykantów (1969)[3]
  • W labiryncie delty Nigru (1971)[3]
  • Płock leży nad rurociągiem. O ludziach, mieście i kombinacie (1972)[1]
  • Podwawelski smog (1975)[1]
  • Kwora – córka delfinów (1980)[3]

Odznaczenia i wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af ag ah ai aj ak al Barbara Marzęcka: Polscy pisarze i badacze literatury XX i XXI wieku. Stanisław Mioduszewski. pisarzeibadacze.ibl.edu.pl. [dostęp 2026-04-19].
  2. ↑ XXXIX. Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Królowej Zofji w Sanoku za rok szkolny 1925/1926. Sanok: 1926, s. 21.
  3. ↑ a b c d e f g h i Jadwiga Nowacka. Spotkania autorskie – najbardziej powszechna forma działalności oświatowej bibliotek publicznych. „Bibliotekarz Podlaski”. Nr 6, s. 90, 2003.  za: Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik bibliograficzny. T.5, opracował zespół pod redakcją Jadwigi Czachowskiej i Alicji Szałagan, Warszawa 1997, s. 432-434.
  4. ↑ Błażej Popławski: Afryka widziana z peerelu (10): Mioduszewski. afryka.org, 2011-05-05. [dostęp 2016-05-05].
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Stanisław_Mioduszewski_(pisarz)&oldid=79575122”