Stanisław Rzewuski (powieściopisarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy powieściopisarza. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Stanisław Aleksander Marian Witold Konrad Wacław Bronisław Leoncjusz Adam Antoni Rzewuski pseud. Stanisław Stanisławski (ur. 27 lipca 1864[1][2] w Wierzchowni, zm. 17 maja 1913 w Paryżu) – powieściopisarz i dramatopisarz polski i francuski, hrabia (tytuł potwierdzony w Rosji w 1885)[1] .

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Adama, generała rosyjskiego i Jadwigi, brat Katarzyny Radziwiłłowej.

Odbył nauki w korpusie paziów i uniwersytecie petersburskim. Autor zapomnianych dramatów, poematów i powieścii. Około 1880 osiadł w Paryżu i pracował w redakcji "Gaulois" [3]. Współpracuje też z pismami "Figaro" i "La Comoedia"[3].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Doktor Faustyn (1885),

Potrzebne grzeszki (1886)

(Hrabia Witold, (1890), naśladownictwo Bourgeta),

Na łaskawym chlebie,

Ostatni dzień Don Juana

Szkice literackie, m.in.[edytuj | edytuj kod]

Młoda Francja (1888),

Farsy[edytuj | edytuj kod]

Nasi na Riwierze (1911),

Kobieta, gra i wino (1912)

oraz szereg studiów literackich w języku polskim i francuskim.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jerzy Sewer Dunin-Borkowski: Almanach Błękitny. Warszawa: 1908, s. 828.
  2. wg autora artykułu "Nad świeżą mogiłą" urodził się w 1861 roku „Nowości Illustrowane” 1913 nr 21 s. 15-16 [1]
  3. Nekrologia Ś.p. Stanisław Rzewuski Czas 1913 nr 226 z 19 maja s. 3 [2]