Stefan Lubowidzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Lubowidzki
Herb
Topacz
Rodzina Lubowidzcy herbu Topacz
Data śmierci 1805
Ojciec Stanisław Lubowidzki
Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie)

Stefan Lubowidzki herbu Topacz (zm. 1805) – generał lejtnant, brygadier komenderujący w Dywizji Bracławskiej i Kijowskiej w 1792 roku[1].

Syn Stanisława, podczaszego inowłodzkiego.

Rotmistrz od 1768, adiutant króla od 1771. Brygadier III Brygady Kawalerii Narodowej w Dywizji Ukraińsko-Podolskiej od 1777. Od października 1789 brygadier 5 Brygady Kawalerii Narodowej[2], którym przestał być 27 maja 1792 awansując na generała lejtnanta i komendanta garnizonu warszawskiego.

17 kwietnia 1793 przeszedł do służby rosyjskiej jako generał lejtnant, początkowo dowodził Dywizją ukraińską, następnie w latach 17961797 był szefem niżyńskiego pułku kirasjerów. W październiku 1797 zdymisjonowany.

Odznaczony orderem św. Stanisława1778, orderem Orła Białego1792, orderem Św. Aleksandra Newskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ciąg dalszy Kalendarzyka narodowego i obcego na rok ... 1792 czyli II część, z konstytycyami od roku 1788 dnia 6 października do roku 1791 dnia 23 grudnia przez daty oznaczonemi, [1792], s. 545.
  2. Machynia i Srzednicki 2002 ↓, s. 206.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mariusz Machynia, Czesław Srzednicki: Oficerowie Rzeczypospolitej Obojga Narodów 1717-1794. T.1: Oficerowie wojska koronnego, cz.1: Sztaby i kawaleria. Kraków: Księgarnia Akademicka. Wydawnictwo Naukowe, 2002. ISBN 83-71-88-500-8.