Stefania Tuwimowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Ignacy Witkiewicz, Portret Stefanii Tuwimowej, 1929, pastel, papier
Grób Juliana i Stefanii Tuwimów
Grób Tuwimów, detal

Stefania Tuwim, z domu Marchew (ur. 23 lutego 1894 w Tomaszowie Mazowieckim, zm. 12 marca 1991 w Warszawie) – żona Juliana Tuwima.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Tomaszowie Mazowieckim w rodzinie żydowskiej, jako córka handlowca Jakuba Bera Marchewa i śpiewaczki Gustawy Gitli Dońskiej. W 1912 poznała w Łodzi swojego rówieśnika, Juliana Tuwima. Ten poświęcił jej liczne wiersze, m.in. Przy okrągłym stole (tekst ten, w nieco zmienionej wersji, spopularyzowała w piosence „Tomaszów” Ewa Demarczyk). W 1919 poślubiła poetę i odtąd stale mu towarzyszyła. Wraz z nim udała się na obczyznę po wybuchu II wojny światowej. Lata 1939–1946 przeżyła we Francji, Portugalii, Brazylii i w Stanach Zjednoczonych. Po wojnie powróciła z mężem do Polski. Julian Tuwim opisał żonę w tomiku Moja miłość[1][2]. Pochowana jest obok męża na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Kasperczak: Ave Stefania, czyli o największej miłości Tuwima. Okruchy.pl. [dostęp 2017-12-14].
  2. Julian Tuwim: Moja miłość. Lubimy czytać. [dostęp 2017-12-14].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Matywiecki P., Twarz Tuwima, 2007 [według indeksu].
  • Siedlecka J, Perskie księżniczki, „Tygodnik Literacki” 1, 1990 nr 101, 6–7.
  • Siedlecka J., Moje życie miało Stefa na imię, w: eadem, Wypominków ciąg dalszy, 1999, s. 101–117.
  • Krzysztof Tomasz Witczak, Słownik biograficzny Żydów tomaszowskich, Łódź - Tomaszów Mazowiecki 2010: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, s. 253–257 (biogram, fot., bibl.), ​ISBN 978-83-7525-358-0​.