Stocznia złomowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stocznia złomowa w Ćottogram w Bangladeszu
Jafrabad Chittagong shipbreaking (2).JPG

Stocznia złomowastocznia zajmująca się rozbiórką i cięciem na złom jednostek pływających. W latach 70. i 80. XX wieku w Polsce złomowanie odbywało się w porcie wojennym w Gdyni. Złomowanie statku pozwala na odzyskanie (recykling) wielu materiałów, zwłaszcza metalu.

Współcześnie złomowanie związane jest również z problemem szkodliwych odpadów, będących pozostałościami po materiałach dzisiaj zabronionych, ale kilkadziesiąt lat temu w normalnym użyciu (azbest, szkodliwe farby) oraz resztkami paliwa i ładunku. Przykładem może być lotniskowiec Clemenceau – z powodu azbestu, przez wiele lat czekał na złomowanie.

Z tego powodu, większość stoczni złomowych jest obecnie usytuowana w krajach takich jak Indie (największe na świecie skupisko przedsiębiorstw złomujących statki znajduje się na obrzeżach miasteczka Alang, w stanie Gudźarat), Bangladesz i Pakistan, gdzie zwraca się mało uwagi na ochronę środowiska. Dodatkowym atutem tych krajów jest tania siła robocza i bardzo niskie w porównaniu z Zachodem standardy BHP. Ma to duże znaczenie, gdyż złomowanie statku wymaga dużej ilości pracy ręcznej, trudnej do zmechanizowania i automatyzacji co stwarza dla stoczniowców ryzyko częstych wypadków (w tym śmiertelnych) i zagrożenia zatruciami.

We wrześniu 2015 organizacja pozarządowa NGO Shipbreaking Platform poinformowała że od 2009 Polska Żegluga Morska wywiozła 13 wycofanych z użytku statków do Azji Południowej. Trafiały one do Bangladeszu, Indii i Pakistanu i tam na plażach były demontowane w sposób niebezpieczny dla ludzi i środowiska[1].

Stocznie złomowe w filmie[edytuj]

Jednym z epizodów austriacko-niemieckiego filmu dokumentalnego Śmierć człowieka pracy z 2005 jest praca spawaczy ze stoczni złomowej w Pakistanie.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]