Stokłosa prosta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stokłosa prosta
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo rośliny zielone
Nadgromada rośliny telomowe
Gromada rośliny naczyniowe
Podgromada rośliny nasienne
Nadklasa okrytonasienne
Klasa Magnoliopsida
Nadrząd liliopodobne (≡ jednoliścienne)
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj stokłosa
Gatunek Stokłosa prosta
Nazwa systematyczna
Bromus erectus Huds.
Fl. Angl. 89 1762

Stokłosa prosta (Bromus erectus Huds.) – gatunek rośliny z rodziny wiechlinowatych. Jako gatunek rodzimy występuje w Europie, południowo-zachodniej Azji i północno-zachodniej Afryce. Ponadto zawleczony do Ameryki[3]. W Polsce rośnie na terenie całego kraju[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Trawa gęstokępkowa.
Łodyga
Źdźbło do 90 cm wysokości.
Liście
Szerokości około 2 mm, zwijające się po wyschnięciu. Dolne liście orzęsione lub owłosione na brzegu.
Kwiaty
Zebrane w równowąskolancetowate, 5-12-kwiatowe kłoski długości 2-4 cm, te z kolei zebrane we wzniesioną wiechę długości 5-12 cm. Plewa dolna jednonerwowa, górna - trójnerwowa. Plewka dolna dwuzębna, 5-7-nerwowa, długości 8-14 mm, z ością długości 4-10 mm, wyrastającą między zębami. Pylniki pomarańczowe[5].
Owoce
Ziarniaki.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Rośnie w murawach kserotermicznych. Kwitnie od maja do lipca. Gatunek charakterystyczny klasy Festuco-Brometea[6]. Liczba chromosomów 2n = 28, 56, 70[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS ONE”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2014-01-28] (ang.).
  3. Bromus erectus na eMonocot [dostęp 2014-01-28].
  4. Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce, Adam Zając (red.) i inni, Kraków: Pracownia Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, ISBN 83-915161-1-3, OCLC 831024957.
  5. Szafer W., Kulczyński S., Pawłowski B. Rośliny polskie. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1969.
  6. Władysław Matuszkiewicz, Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, ISBN 83-01-13520-4, OCLC 749271059.
  7. Bromus erectus na Flora of China [dostęp 2014-01-28].