Strzępiak czerwieniejący

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Strzępiak czerwieniejący
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

grzyby

Typ

podstawczaki

Klasa

pieczarniaki

Rząd

pieczarkowce

Rodzina

strzępiakowate

Rodzaj

strzępiak

Gatunek

strzępiak czerwieniejący

Nazwa systematyczna
Inocybe godeyi Gillet
Hyménomycètes (Alençon): 517 (1874)
Inocybe godeyi 71610.jpg

Strzępiak czerwieniejący, strzępiak Godeya (Inocybe godeyi (Gillet) – gatunek grzybów należący do rodziny strzępiakowatych (Inocybaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Inocybe, Inocybaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Synonimy[2]:

  • Agaricus trinii var. rubescens (Gillet) Pat. 1884
  • Inocybe godeyi var. rufescens Cooke 1909
  • Inocybe rickenii Kallenb. 1921
  • Inocybe rubescens Gillet 1883

Nazwę strzępiak Godeya podał Andrzej Nespiak w 1990 r., nazwę strzępiak czerwieniejący zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r.[3]

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Średnica 1–5 cm, początkowo stożkowaty, czasem nieregularny, potem płasko rozpostarty z wyraźnym garbkiem. Brzeg cienki i prosty. Zupełnie brak łuseczek, powierzchnię pokrywają jedwabiste, różowoczerwone włókienka, które czasem tworzą prążkowanie lub delikatne żyłkowanie. Kolor od białawego poprzez kremowo różowy do brzoskwiniowego, tylko na szczycie czasem wpadający w cielisto pomarańczowy. W młodych owocnikach widoczne są resztki zwisającej, pajęczynowatej osłony[4].

Blaszki

Nieco przyrośnięte lub prawie wolne, cienkie, początkowo jasnordzawe, potem ciemnooliwkowo-rdzawe z czerwonymi plamkami. Ostrza oszronione[4].

Trzon

Wysokość 1,5–7 cm, grubość 0,2–0,1 cm, walcowaty, czasami wygięty, z obrzeżoną bulwką. Powierzchnia delikatnie włókienkowata, w bulwce różowa, u szczytu biała i oszroniona[4].

Miąższ

W kapeluszu mięsisty, po uszkodzeniu w trzonie i pod skórką różowiejący, w trzonie rdzawo czerwieniejący. Młode owocniki o zapachu owocowym, starsze o zapachu spermy. Smak łagodny[4].

Cechy mikroskopowe

Zarodniki migdałkowate z dzióbkiem, gładkie, 9,5–12,5(–15) × 6–7 µm. W kapeluszu i w szczytowej części trzonu występują grubo wrzecionowate lub buteleczkowate metuloidy o wymiarach 15–75 × 10–15 µm. Mają dość grubą ścianę, żółknącą pod działaniem KOH[4].

Występowanie i siedlisko[edytuj | edytuj kod]

Strzępiak czerwieniejący występuje w Europie i Ameryce Północnej[5]. Jest pospolity w bukowych lasach w Górach Bukowych na Węgrzech[4]. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. podano 5 stanowisk[3]. Bardziej aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów. Strzępiak czerwieniejący zaliczony w nim jest do grzybów chronionych i zagrożonych[6].

Grzyb mikoryzowy. Rośnie na ziemi, w lasach liściastych i mieszanych, głównie na podłożu wapiennym. Owocniki od lata do jesieni[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Index Fungorum [dostęp 2019-12-20] (ang.).
  2. Species Fungorum [dostęp 2019-12-12].
  3. a b Władysław Wojewoda, Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003, ISBN 83-89648-09-1
  4. a b c d e f g Andrzej Nespiak, Grzyby. Tom XIX. Strzępiak (Inocybe), Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Marie Curie Skłodowskiej, 1990, ISBN 83-01-08749-8
  5. DiscoverLife [dostęp 2019-12-20].
  6. Aktualne stanowiska strzępiaka czerwieniejącego w Polsce [dostęp 2019-12-12].