Inocybe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Strzępiak
Ilustracja
Inocybe sp.
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd pieczarkowce
Rodzina strzępiakowate
Rodzaj strzępiak
Nazwa systematyczna
Inocybe (Fr.) Fr.
Monogr. Hymenomyc. Suec. 2: 346 (Uppsala, 1863)
Typ nomenklatoryczny
Inocybe relicina (Fr.) Quél.

Inocybe (Fr.) Fr. (strzępiak) – rodzaj grzybów z rodziny strzępiakowatych (Inocybaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Inocybaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Synonimy naukowe: Agaricus subgen. Clypeus Britzelm., Agaricus trib. Inocybe Fr., Agmocybe Earle, Astrosporina J. Schröt., Clypeus (Britzelm.) Fayod, Inocibium Earle, Inocybella Zerova[2].

Nazwę polską podał Franciszek Błoński w 1889 r. W polskim piśmiennictwie mykologicznym należące do tego rodzaju gatunki były też opisywane jako gwiaździanka, bedlka, włókniak[3].

Charakterystyka[edytuj]

Grzyby mikoryzowe. Kapelusze często suche, stożkowate do dzwonkowatych, promieniście pękające, ze szczątkami osłony lub bez. Blaszki przyrośnięte do trzonu, w stanie dojrzałym brudnobrązowe. Trzony nagie, suche, oszronione lub z długimi włókienkami, z zasnówką lub bez. Wysyp zarodników brązowy. Zarodniki eliptyczne i gładkie lub guzkowate, bez pory rostkowej. Trama blaszek regularna (strzępki biegną równolegle). Cystydy często grubościenne, na szczycie z kryształkami (metuloidami)[4].

Gatunki występujące w Polsce[edytuj]

Wykaz gatunków (nazwy naukowe) na podstawie Index Fungorum. Uwzględniono tylko gatunki zweryfikowane o potwierdzonym statusie[11]. Nazwy polskie według Władysława Wojewody (nieoznaczone przypisami) i Andrzeja Nespiaka[3].

Znaczenie[edytuj]

Niemal wszystkie gatunki strzępiaków są silnie trujące, lub podejrzane o trujące właściwości. Jak dotąd tylko jeden gatunek uznany został za nietrujący[12].

Przypisy

  1. a b Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-09-15].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-09-20].
  3. a b Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  4. Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. KDC, s. 298. ISBN 83-7404-513-2.
  5. Nazwa polska podana dla synonimu Inocybe umbrina
  6. a b Andrzej. Nespiak: Grzyby. Tom XIX. Strzępiak (Inocybe). Warszawa – Kraków: PWN, 1990. ISBN 83-01-08749-8.
  7. W. Wojewoda podał polską nazwę strzępiak jeżowaty, jednak nie jest to gatunek tożsamy z Inocybe erinaceomorpha, dla którego wcześniej A. Nespiak podał tę nazwę
  8. Według A. Nespiaka i checklist W. Wojewody synonim lub forma Inocybe pyridora, jednak według Index Fungorum jest to odrębny gatunek
  9. Według A. Nespiaka i checklist W. Wojewody synonim Inocybe griseolilacina, jednak według Index Fungorum jest to odrębny gatunek
  10. W. Wojewoda podaje polską nazwę dla synonimu Inocybe fastigiata
  11. Index Fungorum (gatunki) (ang.). [dostęp 20(13-09-20].
  12. Andreas Gminder: Atlas grzybów. Jak bezbłędnie oznaczać 340 gatunków grzybów Europy Środkowej. 2008. ISBN 978-83-258-0588-3.