Sylimaryna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sylimaryna – wykorzystywany w lecznictwie kompleks związków pochodzenia roślinnego, pozyskiwany z łupin nasiennych ostropestu plamistego, składający się przede wszystkim z flawonoliganów: sylibiny, izosylibiny, sylikrystyny i sylidianiny oraz flawonoidu – taksyfoliny[1]. Zawartość sylimaryny w surowcu roślinnym wynosi 2-3%, z czego ok. 50% stanowi sylibina, a jest zależna od pochodzenia materiału biologicznego i sposobu ekstrakcji. Sylimaryna nie rozpuszcza się w wodzie, za to jest dobrze rozpuszczalna w octanie etylu i acetonie.

Działanie[edytuj | edytuj kod]

Sylimaryna wykazuje działanie przeciwzapalne, antyoksydacyjne, rozkurczowe, detoksykujące, żółciotwórcze i żółciopędne, stabilizuje strukturę błon komórkowych, obniża stężenie cholesterolu we krwi i hamuje wytrącanie się blaszek miażdżycowych, chroni wątrobę przed szkodliwym działaniem trucizn, między innymi mykotoksyn muchomora sromotnikowego, hamuje podziały komórek nowotworowych, zapobiega marskości wątroby, zapobiega wytrącaniu się złogów i kamieni żółciowych.

Sylibina jest składnikiem o największej aktywności biologicznej, a jej zawartość w stosowanych preparatach wynosi ok. 20-40%. Jednak ze względu na słabą rozpuszczalność w wodzie charakteryzuje się małą dostępnością biologiczną.

Wiele przeprowadzonych badań wskazuje na pozytywne działanie ekstraktów z ostropestu plamistego w leczeniu ostrych i przewlekłych chorób wątroby, w tym m.in. w niealkoholowej chorobie stłuszczeniowej wątroby (NAFLD). Preparaty te, nawet przy dużych dawkach charakteryzują się dobrą tolerancją i brakiem istotnych działań niepożądanych[2][3][4][5].

Dawkowanie[edytuj | edytuj kod]

Sylimaryna, aby była skuteczna musi być zażywana przez długi czas (minimum miesiąc). Należy ją spożywać doustnie, w dawce 150–200 mg dziennie, najlepiej przez pół roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. F. Kvasnicka i inni, Analysis of the active components of silymarin, „Journal of Chromatography. A”, 990 (1-2), 2003, 239–245 doi = 10.1016/S0021-9673(02)01971-4.
  2. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Carmela Loguercio, Davide Festi, Silybin and the liver: from basic research to clinical practice, „World Journal of Gastroenterology”, 17 (18), 2011, s. 2288–2301, DOI10.3748/wjg.v17.i18.2288, PMID21633595, PMCIDPMC3098397.
  3. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Abenavoli, L., Aviello, G., Capasso, R., Milic, N. i inni. Milk thistle for treatment of nonalcoholic fatty liver disease. „Hepat Mon”. 11 (3), 2011. [dostęp 2018-08-05]. 
  4. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Fulvio Cacciapuoti i inni, Silymarin in non alcoholic fatty liver disease, „World Journal of Hepatology”, 5 (3), 2013, s. 109–113, DOI10.4254/wjh.v5.i3.109, PMID23556042, PMCIDPMC3612568.
  5. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Gholamreza Karimi i inni, "Silymarin", a promising pharmacological agent for treatment of diseases, „Iranian Journal of Basic Medical Sciences”, 14 (4), 2011, s. 308–317, PMID23492971, PMCIDPMC3586829.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.