Synkopa (fonetyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Synkopa (gr. synkope) - zjawisko fonetyczne polegające na zaniku śródgłosowej nieakcentowanej samogłoski lub całej sylaby z wyrazu, co pociąga za sobą jego skrócenie[1].; jest to charakterystyczny proces w niestarannej, szybkiej wymowie, np. impraimpreza[2]..

Przykładem wyrazów synkopowanych są polskie potoczne wogle (popr. w ogóle) czy orginalny (popr. oryginalny). Może również zachodzić przy zapożyczaniu wyrazów: łac. limpĭdushiszp. limpio (czysty)[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. a b Piotr Sorbet: Próba klasyfikacji zmian paragogicznych w językach romańskich. W: Uniwersytet Łódzki [on-line]. [dostęp 2017-12-11].
  2. Jan Miodek, Włodzimierz Wysoczański: Rozprawy Komisji Językowej. W: Wrocławskie Towarzystwo Nauk [on-line]. [dostęp 2017-12-12].